Pablo's Reviews: Recenzje płyt

Wypadająca dziś setna rocznica urodzin Johna Coltrane'a to znakomita okazja, by przypomnieć jeden z najciekawszych okresów w jego twórczości. Jesienią 1961 roku wybitny saksofonista odbył kilkudniową rezydencję w nowojorskim klubie Village Vanguard. Było to niedługo po premierze "Africa/Brass", pierwszego albumu dla Impulse! Records. Trane kontynuował na nim swoje modalne poszukiwania z wcześniejszego "My Favorite Things", tym razem jednak w rozbudowanym, bigbandowym składzie oraz z nową fascynacją afrykańskimi rytmami. Również podczas tych występów, trwających od pierwszego do trzeciego oraz piątego listopada, sporo eksperymentował, poszerzając instrumentarium oraz rozwijając koncepcję jazzu modalnego w bardziej uduchowione rejony - estetykę, którą w pełni dopracował dopiero cztery lata później na słynnym "A Love Supreme" - a momentami ocierając się już nawet o jazz free. Pomysłodawcą zarejestrowania występów w Village Vanguard był Bob Thiele, od tamt...

Cykl "Księga aniołów" 9/30 Dotychczasowe części serii "Book of Angels" sprawiały wrażenie, jakby John Zorn chciał zaprezentować w niej wszystkich największych mocarzy z katalogu Tzadik. Za "Xaphan" odpowiada jednak zespół, który nigdy wcześniej dla tej wytwórni nie nagrywał. Ale też nie jest to projekt daleki od zornowskich kręgów. Secret Chiefs 3 z początku był właściwie czymś w rodzaju spin-offu Mr. Bungle - zespołu, którego eponimiczny album debiutancki wyprodukował Zorn. Gitarzysta Trey Spruance, basista Trevor Dunn oraz perkusista Danny Heifetz przybierali ten szyld w czasie, gdy Mike Patton skupiał całą swoją uwagę na Faith No More. W tym składzie zarejestrowano jednak tylko pierwszą płytę, "First Grand Constitution and Bylaws". Bardzo szybko SC3 przeobraził się w quasi-solowy projekt Spruance'a, stając się jego głównym zajęciem po zaprzestaniu działalności przez Mr. Bungle. Pozostałych instrumentalistów lider dobierał sobie w zależnośc...

Zapowiedź wspólnego albumu Colina Stetsona i Brighde Chaimbeul ucieszyła mnie, ale nie zaskoczyła. Amerykański, choć mieszkający w Kanadzie, saksofonista / klarnecista oraz szkocka dudziarka, choć zaczynali swoje kariery w różny sposób i w odstępie dwóch dekad, mają bardzo zbliżone podejście do muzyki. Stetson debiutował na początku tego stulecia jako sideman Toma Waitsa, potem grał też u Lou Reeda, Laurie Anderson czy z zespołami LCD Soundsystem i Arcade Fire. Jednak to na płytach solowych, które wydaje od kilkunastu lat, pokazał swój unikalny sposób myślenia o instrumencie, poszerzając jego możliwości przy pomocy niekonwencjonalnych technik gry. Punktem wyjścia był dla niego jazz i improwizacja, ale eksperymenty zbliżyły go do post-minimalizmu. Tymczasem Chaimbeul działa profesjonalnie dopiero od dekady, a od samego początku przede wszystkim jako artystka solowa. Jej muzyka jest silnie zakorzeniona w szkockiej tradycji folkowej, będąc jednocześnie jej dekonstrukcją. Poniekąd Brighde ...

Cykl "Księga aniołów" 8/30 Erik Friedlander to klasycznie wykształcony wiolonczelista, a zarazem ważna postać nowojorskiej awangardy. O jego wszechstronności świadczy to, z jak różnymi twórcami współpracował. A byli to m.in. Laurie Anderson, Cyro Baptista, Uri Caine, Sylvie Courvoisier, Dave Douglas, Mark Feldman, Mike Patton, Jamie Saft, Wadada Leo Smith czy John Zorn. Nagrywa też pod własnym nazwiskiem - najczęściej płyty jazzowe lub ocierające się o poważkę, choć sięgał też po wpływy klezmerskie. Warto sięgnąć zwłaszcza po znakomicie łączący wszystkie powyższe wpływy "Grains of Paradise" z 2001 roku. Zorn chętnie angażował Friedlandera do prac nad muzyką filmową, kameralną oraz klezmerską. Wiolonczelista znalazł się w składzie dwóch spośród najważniejszych zespołów wykonujących kompozycje ze śpiewników Masady: Masada String Trio oraz Bar Kokhba Sextet. Z obiema grupami wystąpił w serii "Book of Angels" - odpowiednio na "Azazel" i "Haborym...

To drugi najsłynniejszy album 1999 roku z Kalifornią w tytule. Początkowo "California" Mr. Bungle miała zresztą ukazać się dokładnie tego samego dnia co "Californication" Red Hot Chili Peppers. Anthony Kiedis poczuł się jednak obrażony i namówił przedstawicieli Warnera - dla którego nagrywały oba zespoły - do przesunięcia datę premiery albumu konkurencyjnej  grupy. Na tym jednak nie poprzestał. Wkrótce doprowadził też do usunięcia Mr. Bungle z rozpiski kilku letnich festiwali w Europie, na których zespół miał dzielić scenę z RHCP. Dla muzyków wiązało się to ze sporymi stratami finansowymi. Cała ta sytuacja nie wynikała wyłącznie ze zbieżności tytułów. Już dekadę wcześniej Kiedis ubzdurał sobie, że Mike Patton próbuje go imitować, choć to ten drugi pokazywał znacznie większe możliwości, umiejętności i wyobraźnię muzyczną. Zespół odpowiedział na jego urojenia podczas halloweenowego występu, grając zestaw przeróbek Red Hotów ze zmienionymi tekstami, pełnymi aluzji do p...

Cykl "Księga aniołów" 7/30 Zaangażowanie Johna Zorna w kolejne odsłony serii "Book of Angels" zależało od koncepcji poszczególnych albumów. Czasem ograniczał się jedynie do dostarczenia swoich tematów wybranemu wykonawcy, dając mu kompletną swobodę artystyczną. W innych przypadkach osobiście angażował się w nagrania. Do tych drugich należy "Asmodeus", gdzie Zorn występuje aż w poczwórnej roli: kompozytora, producenta, aranżera oraz dyrygenta. Można zatem przypuszczać, że tym razem to całkowicie jego wizja artystyczna, podczas gdy zaangażowani instrumentaliści są jedynie biernymi wykonawcami. Wizja ta mocno jednak różni się od muzyki, jaką Zorn grał z kwartetem Masada czy prezentował na wydanych pod własnym nazwiskiem albumach "Bar Kokhba" i "The Circle Maker". Album "Asmodeus" sygnuje swoim nazwiskiem Marc Ribot - gitarzysta, który zaczynał karierę jeszcze w latach 70., jako muzyk sesyjny. Rozpoznawalność przyniosła mu wielole...

Już drugi album w dyskografii japońskiej pianistki, wokalistki i kompozytorki Akiko Yano to płyta nagrana na żywo. W repertuarze "Nagatsuki Kannazuki" znalazła się jednak tylko jedna kompozycja z debiutanckiego "Japanese Girl" - "Tsugaru Tour", tym razem zatytułowana "Tsugaru Tsuā". Inny utwór z tamtego longplaya, "Futa", doczekał się tutaj kontynuacji w postaci nagrania "Futa II". Reszta tracklisty to w większości interpretacje tradycyjnych pieśni japońskich lub współczesnych piosenek pop, ale też premierowy autorski numer "Jaiantsu O Kouru Uta". Materiał zarejestrowano podczas pierwszej trasy koncertowej Yano, jesienią 1976 roku, głównie w trakcie występu z 12 września w tokijskiej Shibuya Kōkaidō. Stąd też nazwa albumu - Nagatsuki i Kannazuki to nazwy dawnych miesięcy księżycowych, mniej więcej odpowiadających wrześniowi oraz październikowi. Pierwszych osiem utworów na płycie - niemal cała strona A wydania winylow...

Pod koniec września wypada setna rocznica urodzin Johna Coltrane'a. Na ten moment wciąż nie wiadomo, czy z tej okazji ukażą się od dawna zapowiadane "The Tiberi Tapes", czy premiera będzie opóźniona. Ale nawet bez nich wrzesień pod względem nowych wydawnictw muzycznych zapowiada się całkiem ciekawie i w końcu, po wakacyjnej przerwie, lista nowości jest naprawdę długa. W sprzedaży powinien się też pojawić nowy numer magazynu "Lizard", a w nim mój artykuł o This Heat. Muzyczne nowości września 2026: 2 września: Janusz Jurga - Dogasające światło Toshimaru Nakamura - No-Input Mixing Board, Early Years 3 września: Sleep - Hempispheres 4 września: Arthur Brown & The Crazy World of Arthur Brown & Dan Smith - Nature Blu & Sndtrak - LA Carmen Villain - Memoria Chat Pile - Who Loves the Sun Fergus Kelly & John Tilbury - Sound as a Bell Iron Claw - First Tribute to Black Sabbath Merzbow & Vanity Productions - The New Peasantry Quetzal Tirado Unit - Homa...

Cykl "Księga aniołów" 6/30 Szósta odsłona "Book of Angels" to, zgodnie z tytułem, prawdziwy moloch. Znalazło się tutaj rekordowe dziewiętnaście utworów o łącznej długości siedemdziesięciu siedmiu minut. Jednocześnie jest to jeden z zaledwie dwóch albumów w serii na instrument solo. Uri Caine zarejestrował ten materiał wyłącznie przy pomocy fortepianu Steinway. A efektem jest jedna z najbardziej fascynujących odsłon tego przedsięwzięcia. Uri Caine to klasycznie wykształcony pianista, nagrywający najczęściej pod własnym nazwiskiem. W jego dyskografii można znaleźć zarówno liczne albumy z interpretacjami muzyki poważnej, jak i płyty jazzowe. Te ostatnie powstawały często we współpracy z trębaczem Dave'em Douglasem, przy czym liderowali na zmianę. Caine ma w swoim dorobku też wydawnictwa nawiązujące do tradycji żydowskiej, by wspomnieć tylko o "Nigunim" z Frankiem Londonem i Lorinem Sklambergiem, a zwłaszcza "Secrets" z Markiem Feldmanem, Gregiem...

Cykl wakacyjny S02E10 To jedna z tych historii o albumie niemal kompletnie zignorowanym przez krytykę i słuchaczy, rozczarowanym twórcy rezygnującym z dalszej kariery, a także odkryciu po latach płyty przez hip-hopowców. Sample z utworu "Na boca do sol" w kawałkach MF Dooma czy Ludacrisa wzbudziły zainteresowanie brazylijskim artystą i jego eponimicznym albumem z 1972 roku, który zaczął trafiać na różne listy płyt wszech czasów. A sam Arthur Verocai zaczął koncertować po całym świecie i znów, po trzydziestu latach przerwy, nagrywać swoją muzykę. Od tamtej pory wydał trzy kolejne albumy studyjne, jednak największym jego osiągnięciem pozostaje ta pierwsza, niegdyś zlekceważona, a dziś kultowa płyta. Brak zainteresowania longplayem w chwili premiery dziwi tym bardziej, że Arthur Verocai nie był wówczas w Brazylii anonimową postacią. Już od kilku lat z powodzeniem działał jako producent, aranżer i twórca piosenek dla innych wykonawców. W tych rolach współpracował m.in. z Jorge Be...