[Recenzja] Voo Voo - "Sno-powiązałka" (1987)

Cykl "Polskie ejtisy" #6

Zaczęło się od "I Ching", projektu Zbigniewa Hołdysa z udziałem różnych przedstawicieli polskiego mainstreamu. Podczas sesji najlepiej układała się jednak współpraca z trzema instrumentalistami. Byli to gitarzysta Wojciech Waglewski (ex-Osjan), basista Andrzej Nowicki (grał już z Hołdysem w Perfekcie) oraz perkusista Wojciech Morawski (m.in. Klan, Breakout, Perfect i Porter Band). Właśnie ta czwórka, już jako kwartet Morawski Waglewski Nowicki Hołdys, nagrała album "Świnie" - jedną z fajniejszych, a przy tym najmniej wtórnych płyt polskiego mainstreamu ejtisowego. Gdy Hołdysowi znudziło się wspólne granie, pozostała trójka, wsparta przez grającego na perkusjonaliach Milo Kurtisa, kontynuowała współpracę jako Voo Voo - od inicjałów Waglewskiego. Zresztą wkrótce po wydaniu eponimicznego debiutu - wypełnionego raczej mało oryginalnym post-punkiem / cold wave - z oryginalnego składu pozostał tylko on.

W odświeżonym składzie Voo Voo, obok lidera - pełniącego rolę śpiewającego gitarzysty i klawiszowca - znaleźli się perkusista Andrzej Ryszka oraz bracia Pospieszalscy: saksofonista Mateusz i basista Jan (o tym ostatnim mógłbym napisać wiele niepochlebnych rzeczy, ale nie jako muzyku). Nowy kwartet zadebiutował nagranym na żywo i fatalnie brzmiącym longplayem "Koncert". Swój potencjał zaprezentował w pełni dopiero na studyjnym "Sno-powiązałka", uchodzącym za najlepsze wydawnictwo grupy. To rodzaj konceptu, na którym poszczególne utwory są, zgodnie z tytułem, powiązane tematyką snów. Muzycznie jest to na pewno płyta bardziej dojrzała od debiutu, wskazująca na znacznie szarsze i bardziej ambitne inspiracje. Za wszystkie teksty i muzykę odpowiada Waglewski. Niedługo przed sesją lider musiał się poddać wyrwaniu jedenastu zębów, przez co śpiewanie sprawiało mu trudność, co zapewne wpłynęło na nieco bardziej wyciszony charakter materiału.

Czytaj też: [Recenzja] Morawski Waglewski Nowicki Hołdys ‎- "Świnie" (1985)

Inspiracje są szersze, ale post-punkowe korzenie zespołu dobrze słychać jeszcze w niektórych kawałkach. Przykładem zadziorny "Senator", instrumentalnie oparty przede wszystkim na gęstej, wyeksponowanej sekcji rytmicznej, ze sporadycznymi piskami i zgrzytami gitary. Albo całkiem żwawe "Kto się obudzi", "Ja żyję" - oba wzbogacone jazzującym saksofonem - i "Esensja", gdzie jednak w połowie ścieżki wszystko nagle się urywa, ustępując miejsca delikatnym, ambientowym dźwiękom. Obok tych nagrań pojawiają się też bardziej przestrzenne utwory, jak orientalizujące "Mantra" i "Niewidzialny" czy najlepszy na płycie "Zasnuty", w którym słychać wpływy ambientowe, jazzowe i folkowe, ale też typową dla post-punka, nerwową grę sekcji rytmicznej. Nowością są również brzmienia akustyczne w "Snardz" i "Ursenów", będących praktycznie solowymi nagraniami Waglewskiego. Szczególnie w pierwszym z nich prezentuje się jako całkiem sprawny gitarzysta.

"Sno-powiązałka" na tle polskiego mainstreamu tamtych lat wyróżnia się swoją muzyczną dojrzałością oraz brakiem nachalnego kopiowania twórców zza żelaznej kurtyny. Teoretycznie można zrobić zarzut z dużego eklektyzmu tego materiału, jednak pasuje on do konceptu albumu - w końcu sny też mają różny charakter. Nie wszystkie zawarte pomysły Voo Voo, czy też raczej Waglewskiego, przekonują mnie w równym stopniu, ale niewątpliwie jest to jedna z bardziej kreatywnych płyt, jakie mogę w tym cyklu opisać. 

Ocena: 8/10

---

Voo Voo - "Sno-powiązałka" (1987)

1. Zasnuty; 2. Senator; 3. Snardz; 4. Mantra; 5. Kto się obudzi; 6. Niewidzialny; 7. Esencja; 8. Ursenów; 9. Ja żyję

Skład: Wojciech Waglewski - wokal, gitara, instr. klawiszowe; Mateusz Pospieszalski - saksofon; Jan Pospieszalski - gitara basowa; Andrzej Ryszka - perkusja i instr. perkusyjne

Producent: Voo Voo i Jerzy Andrzej Byk

---