11 listopada 2018

[Recenzja] Wayne Shorter - "Adam's Apple" (1967)



"Adam's Apple" to kolejny album Wayne'a Shortera nagrany dla Blue Note. Efekt sesji z 3 i 24 lutego 1966 roku - tradycyjnie mającej miejsce w Van Gelder Studio, pod producenckim nadzorem Alfreda Liona - na płycie został wydany dopiero w październiku następnego roku. Po nagranym w bardziej rozbudowanym składzie "The All Seeing Eye", saksofonista postanowił wrócić do klasycznej formy kwartetu. W nagraniach wsparli go po raz kolejny Herbie Hancock i Reggie Workman, a także Joe Chambers - perkusista znany ze współpracy m.in. z Bobbym Hutchersonem, Archie'em Sheppem, Chickiem Coreą i Freddie'em Hubbardem.

Na album składa się sześć utworów. Pięć z nich to kompozycje Shortera, jedna to interpretacja "502 Blues (Drinkin' and Drivin')" Jimmy'ego Rowlesa. Podczas sesji zarejestrowano także kompozycję "The Collector" Hancocka, dodaną do repertuaru na kompaktowych reedycjach. Całość rozpoczyna nagranie tytułowe - jedyny efekt sesji z 3 lutego. Utwór został zbudowany na zaskakująco frywolnym temacie (granym przez całe nagranie na pianinie), jednak nawet w takim kawałku zachwycają solówki lidera. Materiał z drugiej sesji jest już bardziej poważny. Sympatyczne, lecz nieco staroświeckie ballady "502 Blues" i "Teru" przeplatają się z bardziej żywiołowymi, nowoczesnymi utworami post-bopowymi, jak "El Gauho", "Chief Crazy Horse" i "Footprints". Szczególnie wspaniale wypada ten ostatni, czarujący swoim klimatem i pięknymi solówkami Shortera. Utwór stał się jednym z najpopularniejszych jazzowych standardów lat 60., jednak najsłynniejszą wersją jest ta nagrania później - ale wydana wcześniej, na albumie "Miles Smiles" - przez kwintet Milesa Davisa (z Shorterem i Hancockiem).

"Adam's Apple" to jeden z mniej lubianych przeze mnie albumów Wayne'a Shortera z czasów jego współpracy z Blue Note (przypadającej na najbardziej dla niego kreatywne lata 1964-70). Instrumentaliści grają tutaj naprawdę dobrze, a lider wręcz rewelacyjnie. Ale same kompozycje - poza doskonałym "Footprints", a w mniejszym stopniu "El Gauho" i "Chief Crazy Horse" - nie zachwycają mnie. Takimi albumami, jak "JuJu", "Speak No Evil" i "The All Seeing Eye", Shorter pokazał, że stać go na znacznie więcej jako kompozytora. Może to kwestia tego, że zbyt wiele swoich najlepszych utworów zaczął oddawać Davisowi.

Ocena: 7/10



Wayne Shorter - "Adam's Apple" (1967)

1. Adam's Apple; 2. 502 Blues (Drinkin' and Drivin'); 3. El Gaucho; 4. Footprints; 5. Teru; 6. Chief Crazy Horse

Skład: Wayne Shorter - saksofon tenorowy; Herbie Hancock - pianino; Reggie Workman - kontrabas; Joe Chambers - perkusja
Producent: Alfred Lion


Brak komentarzy

Prześlij komentarz

Pytania niezwiązane z powyższym tekstem proszę zadawać na stronie Q & A. Komentarze nie na temat będą kasowane.