[Recenzja] Miles Davis - "In Concert: Live at Philharmonic Hall" (1973)

Autor: Opublikowano:


Zapis koncertu z 29 września 1972 roku w nowojorskiej Philharmonic Hall nie należy do najciekawszych wydawnictw Milesa Davisa. Warto jednak je poznać z kilku powodów. Przede wszystkim, jest to jedyna oficjalna koncertówka Milesa, na której można usłyszeć indyjskich muzyków Khalila Balakrishny i Badala Roya. Ich udział nie jest wielki, ale dodaje klimatu. Po drugie, zawarta tutaj muzyka to wyraźna zapowiedź późniejszego, jazz-funk-rockowego grania znanego z porywających koncertówek "Agharta", "Pangaea" i "Dark Magus". Nawet skład jest dość zbliżony - gitarzysta Reggie Lucas, basista Michael Henderson, oraz perkusiści Al Foster i James Mtume zostali w zespole Davisa na dłużej i brali udział także w nagraniu wspomnianych albumów.

Tym bardziej dziwi poziom "In Concert". Porównując z innymi koncertówkami Davisa z elektrycznego okresu, ten album wydaje się po prostu... nudny. Praktycznie prawie cała pierwsza płyta sprawia wrażenie pozbawionej energii i inwencji, a improwizacje muzyków ciągną się bez pomysłu (zwłaszcza podczas monotonnego wykonania "Honky Tonk"). Jest za to jeden naprawdę niesamowity moment, kiedy słychać wyłącznie indyjskich muzyków, egzotyczne perkusjonalia Mtume'a i trąbkę Milesa. Niestety, trwa on tylko przez kilkadziesiąt sekund i znajduje się na samym końcu płyty. Zdecydowanie ciekawsza jest druga płyta, którą w większości wypełnia porywające wykonanie premierowej kompozycji "Ife" (studyjna wersja została wydana dopiero dwa lata później, na albumie "Big Fun"). Muzycy grają tutaj nie tylko bardziej intensywnie, ale przede wszystkim ciekawiej, z większą swobodą i kreatywnością. Gdyby "In Concert" składał się wyłącznie z tej płyty, pozostawiałby po sobie zdecydowanie lepsze wrażenie.

Jeżeli ktoś chce prześledzić, jak rozwijała się muzyka Milesa Davisa w elektrycznym okresie, to raczej nie powinien pomijać tego albumu. Jeśli jednak kogoś interesują tylko najlepsze wydawnictwa z tego etapu kariery trębacza - "In Concert" jest jednym z nielicznych, które można sobie darować.

Ocena: 7/10


Miles Davis - "In Concert: Live at Philharmonic Hall" (1973)

LP1 ("Foot Fooler"): 1. Part 1 (Rated X / Honky Tonk); 2. Part 2 (Theme from Jack Johnson / Black Satin / The Theme)
LP2 ("Slickaphonics"): 1. Part 1 (Ife); 2. Part 2 (Ife / Right Off / The Theme)

 Skład: Miles Davis - trąbka; Carlos Garnett - saksofon; Cedric Lawson - instr. klawiszowe; Reggie Lucas - gitara; Khalil Balakrishna - sitar; Michael Henderson - gitara basowa; Al Foster - perkusja; Badal Roy - tabla; James Mtume - instr. perkusyjne
Producent: Teo Macero

Etykiety:

Komentarze

  1. Harris21 września 2024 18:00

    Jestem ciekaw - czy przez lata jakoś zmienił się twój odbiór tej płyty? Długo zgadzałem się w pełni z twoją recenzją, ale jakoś niedawno mnie naszło na ponowny odsłuch i mam wrażenie, że za każdym razem u mnie zyskuje. O ile wciąż stawiam wyżej nagrania z lat 73-75, tak odnoszę wrażenie, że ten skład miał również coś niezwykle ciekawego do zaoferowania.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Paweł Pałasz21 września 2024 18:54

      Zmienić się nie zmienił, bo nie miał jak - od czasu tej recenzji nie wracałem do albumu.

      Usuń

Prześlij komentarz

Komentarze niezwiązane z tematem posta nie będą publikowane. Jeśli jesteś tu nowy, przed zostawieniem komentarza najlepiej zapoznaj się ze stroną FAQ oraz skalą ocen.

Popularne w ostatnim tygodniu:

[Recenzja] John Coltrane - "The Tiberi Tapes: A Preview of the Mythic Recordings" (2026)

Autor: Opublikowano:
Obraz
Najbardziej ekscytującą pozycją tegorocznego Record Store Day jest zaledwie 25-minutowa zapowiedź większego wydawnictwa, jakie ma pojawić się dopiero we wrześniu. W ramach obchodów setnej rocznicy urodzin Johna Coltrane'a premiery doczekają się wówczas legendarne nagrania pochodzące z prywatnego archiwum Franka Tiberiego, dokonane podczas występów saksofonisty we wczesnych latach 60. - na  "The Tiberi Tapes: A Preview of the Mythic Recordings" nie podano dokładnych dat ani miejsc rejestracji materiału. Tiberi to także saksofonista. 97-letni dziś muzyk zaczynał karierę jeszcze w latach 40., występując w roli sidemana Dizzy'ego Gillespie, Benny'ego Goodmana czy Urbiego Greena. Z Trane'em współpracować nigdy nie miał okazji, a wręcz znał go ponoć wyłącznie z płyt i jako uczestnik koncertów. Był, jak wówczas chyba każdy muzyk grający na tym instrumencie, pod wielkim wrażeniem wyobraźni Johna, odkąd tylko usłyszał jego dokonania z kwintetem Milesa Davisa. Wkrótce z...

CZYTAJ DALEJ »

[Recenzja] Pink Floyd - "Live From the Los Angeles Sports Arena, April 26th, 1975" (2026)

Autor: Opublikowano:
Obraz
Od półtorej dekady archiwa Pink Floyd otwierają się coraz szerzej. To dobrze, bo wcześniej nie ukazywało się niemal nic, poza kolejnymi składakami i reedycjami. Nie zawsze jednak do dystrybucji trafia to, co najbardziej powinno. Wciąż wielkim nieobecnym dyskografii zespołu jest kompletne wydanie świetnego i dobrze brzmiącego zapisu występu z listopada 1974 roku na londyńskim Wembley Empire Pool. Zamiast tego szerszej dostępności właśnie doczekała się późniejsza o pięć miesięcy rejestracja koncertu z Los Angeles - bardzo podobna pod względem repertuaru, natomiast słabsza brzmieniowo, i to pomimo odrestaurowania taśm przez Stevena Wilsona. Zamiast podejmowania tych wysiłków nad poprawą brzmienia, z góry skazanych na porażkę, wystarczyłoby po prostu zebrać nagrania z Wembley - już opublikowane oficjalnie, ale rozproszone po kilku wydawnictwach. Trzy lata temu samodzielnego wydania doczekała się jedynie środkowa część tamtego występu. I jest to dziś jedyny łatwo dostępny fragment - w różny...

CZYTAJ DALEJ »

[Recenzja] Björk - "Utopia" (2017)

Autor: Opublikowano:
Obraz
Trzy i pół roku po zrecenzowaniu premierowego wówczas albumu "Fossora", w końcu opisuję ostatnią z poprzedzających ją płyt Björk. Pominąłem tylko tę nagraną przez Islandkę w dzieciństwie oraz te z muzyką filmową. Była to jedna z najmocniejszych dyskografii, jakie miałem okazję tu opisywać. To rzadki przypadek artystki nietracącej z biegiem lat kreatywności, wykazującej coraz większe ambicje artystyczne, która po skonsumowaniu komercyjnych sukcesów dokonała wręcz sabotażu dalszej kariery. Szkoda tylko, że na koniec tego cyklu pozostała akurat najmniej ekscytująca pozycja z tych bardziej eksperymentalnych. Bjork wciąż próbuje tu nowych rzeczy, ale ma problem z nadaniem swoim pomysłom odpowiedniej dla nich formy. Oprawa graficzna jest tu akurat niezbyt postępowa. Widząc tę okładkę trudno nie skojarzyć jej z równie szpetną grafiką "Homogenic". A najbardziej ekskluzywne wydanie to powtórka z albumu "Biophilia" - tam było pudełko z dziesięcioma fletami w tonacji...

CZYTAJ DALEJ »

[Recenzja] Electric Masada - "At the Mountains of Madness" (2005)

Autor: Opublikowano:
Obraz
Cykl "Ciężkie poniedziałki" S04E05 W nowym stuleciu kompozycje Johna Zorna z Masada Songbook doczekały się kolejnych, dość zaskakujących aranżacji. Tym razem na największy, ośmioosobowy skład i po raz pierwszy na zelektryfikowane instrumentarium. W przeciwieństwie do innych inkarnacji, Electric Masada był projektem efemerycznym, a zarazem stricte koncertowym. Pozostawił po sobie jedynie dwa albumy zarejestrowane na żywo, z których pierwszy ukazał się w ramach serii "50th Birthday Celebration" (jako "Vol. 4"), a drugi, bardziej obszerny, to właśnie  "At the Mountains of Madness". Wszystkie kompozycje z tego wcześniejszego powtarzają się na jego następcy, gdzie dochodzą też inne tytuły, a brzmienie całości jest lepsze. Jak Electric Masada ma się do wcześniejszych grup wykonujących ten repertuar? W oktecie znalazła się połowa składu oryginalnego kwartetu Masada - Zorn na saksofonie altowym oraz Joey Baron na bębnach - a zarazem połowa Bar Kokhba Sex...

CZYTAJ DALEJ »

[Recenzja] Angine de Poitrine - "Vol. II" (2026)

Autor: Opublikowano:
Obraz
O modnej dziś muzyce w zasadzie w ogóle nie piszę. Angine de Poitrine to jednak rzadki przypadek, gdy do świadomości szerszego grona odbiorców przedostał się przedstawiciel niszowej stylistyki - grupa grająca mikrotonowego math rocka. Kanadyjski duet stał się viralem w social mediach, gdy użytkownicy zaczęli masowo udostępniać fragmenty jego niedawnej sesji dla KEXP. Na społecznościówkach się jednak nie skończyło - muzycy szybko zyskali uznanie krytyków i zainteresowanie promotorów koncertowych. A wszystko to tuż przed premierą ich drugiego albumu, która miała miejsce w ostatni piątek. Za hajp na Angine de Poitrine (z francuskiego: dławica piersiowa) niewątpliwie odpowiadają głównie kwestie pozamuzyczne. Na czele z absurdalnymi, campowymi przebraniami, z ogromnymi maskami z papieru máché, skrywającymi tożsamość muzyków. A dochodzą do tego jeszcze opowieści o przybyciu z innej planety czy posługiwanie się wymyślonym językiem. Czyli trochę taka mieszanka Daft Punk z francuską grupą Magma...

CZYTAJ DALEJ »