[Recenzja] King Crimson - "THRaKaTTaK" (1996)

Trasę promującą album "THRAK" muzycy King Crimson postanowili podsumować w zdecydowanie niesztampowy sposób. Nie jest to rejestracja jednego koncertu ani zbiór utworów z rożnych występów, odzwierciedlający ówczesną setlistę. Na repertuar tego wydawnictwa składa się tylko jedna kompozycja, tytułowa z promowanego właśnie longplaya - tu w blisko godzinnej wersji, podzielonej na osiem ścieżek. W rzeczywistości jest to po prostu miks fragmentów dwudziestu różnych wykonań, zarejestrowanych w październiku i listopadzie 1995 roku podczas, odpowiednio, japońskiej oraz amerykańskiej części trasy. Całość została na tyle sprawnie zmontowana, że można odnieść wrażenie, jakby sekstet - czy tam podwójne trio, stosując preferowaną przez zespól nomenklaturę - faktycznie wykonał utwór w ten sposób. 

Podczas scenicznych prezentacji "THRAK", w środkowej części utworu, muzycy grali kolektywną improwizację. Na "THRaKaTTaK" zachowano tę strukturę - klamrą jest znany ze studyjnej wersji temat oparty na metalowym riffie, a pomiędzy nim umieszczono wyłącznie improwizacje. Te były za każdym razem unikalne, więc nie ma tu żadnych powtarzalnych sekwencji. Składa się to na jedyne w swoim rodzaju wydawnictwo King Crimson: całkowicie instrumentalne, bez wyrazistych melodii i jasno określonej budowy, bez prog-rockowej doniosłości z wczesnego okresu działalności ani przebojowości z ejtisowych płyt - mimo że w składzie byli wciąż wszyscy muzycy tworzący zespół w latach 80., a jednocześnie połowa ostatniego składu z poprzedniej dekady.

"THRaKaTTaK" to King Crimson w najbardziej ekstremalnym wydaniu: brudna, niepokojąca i nieprzewidywalna muzyka, ocierająca się o free improvisation oraz XX-wieczną awangardę. Wyraźnym łącznikiem z resztą dyskografii pozostają gitarowe solówki Roberta Frippa, którego sposób gry oraz zmultiplikowane brzmienie są natychmiast rozpoznawalne. Tu jednak towarzyszą im bardziej zgrzytliwe partie pozostałych gitarzystów, Adriana Belew i Treya Gunna, wraz z również rzężącymi dźwiękami zelektryfikowanego kontrabasu Tony'ego Levina oraz gęstej, polirytmicznej, a nierzadko sprawiającej wrażenie przypadkowej gry Billa Bruforda i Pata Mastelotto. Dochodzą do tego jeszcze zimne syntezatorowe tła, horrorowate partie pianina - wydobywane w rzeczywistości ze spreparowanej gitary - a także zupełnie nieoczywiste w tym wszystkim partie marimby, dodające odrobinę frywolności w stylu Franka Zappy czy Gentle Giant. Zdarzają się też bardziej subtelne momenty, szczególnie w segmentach "The Slaughter of the Innocents" i "This Night Wounds Time", lecz nawet wtedy konsekwentnie utrzymuje się raczej posępny nastrój.

"THRaKaTTaK" to wyjątkowe wydawnictwo King Crimson. Najmniej przystępne w dyskografii zespołu, wymagające od słuchaczy najwiecej otwartości na muzykę wykraczającą daleko poza rockowy mainstream. Jednocześnie jest jednym z najbardziej intrygujących wydawnictw zespołu, doskonale pokazującym ogromną wyobraźnię tych instrumentalistów oraz ich improwizacyjne umiejętności zdecydowanie powyżej rockowej średniej - nawet jeśli można odnieść tu wrażenie przypadkowości, to wciąż chaos ten jest w pełni kontrolowany. Docenić należy też bardzo sprawne sklejenie tych wszystkich ścinków w spójną całość. A dodatkową zaletą jest bliska studyjnej jakość brzmienia. Prawdę mówiąc stawiam to wydawnictwo wyżej, niż "THRAK" czy cokolwiek innego nagranego przez King Crimson w ostatniej dekadzie poprzedniego wieku.

Ocena: 9/10

Zaktualizowano: 4.2026

---

King Crimson - "THRaKaTTaK" (1996)

1. THRAK; 2. Fearless and Highly Thrakked; 3. Mother Hold the Candle Steady While I Shave the Chicken's Lip; 4. THRaKaTTaK (Part I); 5. The Slaughter of the Innocents; 6. This Night Wounds Time; 7. THRaKaTTaK (Part II); 8. THRAK (Reprise)

Skład: Robert Fripp - gitara; Adrian Belew - gitara; Trey Gunn - Warr guitar; Tony Levin - elektryczny kontrabas; Bill Bruford - perkusja i instr. perkusyjne, marimba; Pat Mastelotto - perkusja i instr. perkusyjne
Producent: King Crimson

---