[Recenzja] Caravan - "For Girls Who Grow Plump in the Night" (1973)

"For Girls Who Grow Plump in the Night" został zarejestrowany po kolejnych - największych do tej pory - przetasowaniach personalnych. Po rozstaniu z Richardem Sinclairem oraz Steve'em Millerem, Pye Hastings i Richard Coughlan zebrali nowy skład Caravan. Nowymi muzykami zostali basista Stu Evans, klawiszowiec Derek Austin, a także grający na altówce Geoffrey Richardson. Kwintet intensywnie koncertował, ale nie zarejestrował nowej muzyki do czasu, aż Evansa zastąpił John G. Perry, a na miejsce Austina wrócił Dave Sinclair. Ten ostatni, pomimo swoich artystycznych ambicji, nie odnajdywał się w graniu bardziej złożonej i swobodniejszej muzyki, co było powodem jego odejścia najpierw z Matching Mole, a następnie z Hatfield and the North. Caravan okazał się dla niego najbardziej odpowiednim zespołem.

O ile kompozycje na poprzednie albumy powstawały zespołowo, tak w przypadku "For Girls Who Grow Plump in the Night" cały ciężar tworzenia materiału spadł na Pye'a Hastingsa. Jego nazwisko widnieje przy wszystkich siedmiu utworach, a jedynie w przypadku finałowego "L'Auberge du Sanglier / A Hunting We Shall Go / Pengola / Backwards / A Hunting We Shall Go (Reprise)" jako współautorów podano także Perry'ego oraz Mike’a Ratledge'a. Klawiszowiec Soft Machine jest kompozytorem sekcji "Backwards", oryginalnie nagranej przez jego grupę jako jedna z części "Slightly All The Time" z albumu "Third". 

Rozbudowane zakończenie piątego albumu Caravan to jego najbardziej ambitny fragment: całkowicie instrumentalny, dziesięciominutowy popis kwintetu, a także gościnnie grającego na zelektryfikowanej wiolonczeli Paula Buckmastera i orkiestry. Rezultat to interesująca hybryda symfonicznego proga, jazz-rocka oraz hard rocka, z kilkoma zmianami nastroju i tempa. Udanie prezentuje się także niewiele krótszy otwieracz "Memory Lain, Hugh / Headloss". Tym razem punktem wyjścia jest melodyjna piosenka, ale znaczną część tych dziewięciu minut zajmują instrumentalne fragmenty z istotną rolą rozbudowanej sekcji dętej - m.in. ze stałym współpracownikiem Jimmym Hastingsem - a także altówki Richardsona oraz syntezatorów Sinclaira i kolejnego gościa, Ruperta Hine'a.

Z krótszych utworów najlepiej prezentuje się natomiast "Be Alright / Chance of a Lifetime", w pierwszej części żywiołowy, wręcz hardrockowy, znacznie subtelniejszy w drugiej. Podobne zestawienie kontrastujących nastrojem segmentów nie udało się w "C'tulu Thlu", gdzie wesoły refren kompletnie nie pasuje do posępnych zwrotek i sekcji instrumentalnych, rujnując budowane w nich napięcie. Całości dopełniają bardzo przeciętne piosenki stricte popowe: "Hoedown", "Surprise, Surprise" oraz "The Dog, The Dog, He's at It Again". Nie pomagają nawet całkiem ładne partie altówki, zatopione w ogólnej miałkości.

"For Girls Who Grow Plump in the Night", mimo znacznych zmian w składzie, trzyma się wypracowanego wcześniej stylu. Zachowuje to typowe dla Caravan, pastelowe brzmienie - tym razem bogatsze o brzmienia smyczkowe - a repertuar wciąż dzieli się na piosenkowy materiał oraz bardziej rozbudowane utwory, z dłuższymi fragmentami instrumentalnymi o jazzowo-progowym zabarwieniu.  Jest w tym wszystkim jednak pewna powtarzalność, a daje się też wyraźnie odczuć brak Richarda Sinclaira - jego wokalnego i kompozytorskiego wkładu, ale też dbania o utrzymanie równowagi pomiędzy artystycznymi ambicjami a popowymi ciągotami. Już na tej płycie pojawia się więcej niż dotychczas popowego banału. Na kolejnych albumach studyjnych miała się ta tendencja tylko coraz bardziej pogłębiać.

Ocena: 7/10

Zaktualizowano: 7.2025

---

Caravan - "For Girls Who Grow Plump in the Night" (1973)

1. Memory Lain, Hugh / Headloss; 2. Hoedown; 3. Surprise, Surprise; 4. C'thlu Thlu; 5. The Dog, The Dog, He's at It Again; 6. Be All Right / Chance of a Lifetime; 7. L'Auberge du Sanglier / A Hunting We Shall Go / Pengola / Backwards / A Hunting We Shall Go (reprise)

Skład: Pye Hastings - wokal i gitara; David Sinclair - instr. klawiszowe; Geoff Richardson - altówka; John G. Perry - gitara basowa, instr. perkusyjne, dodatkowy wokal; Richard Coughlan - perkusja i instr. perkusyjne
Gościnnie: Jimmy Hastings - flet (1); Barry Robinson - flet (1); Pete King - flet i saksofon altowy (1); Tony Coe - klarnet i saksofon tenorowy (1); Harry Klein - klarnet i saksofon barytonowy (1); Tom Whittle - klarnet i saksofon tenorowy (1); Henry Lowther - trąbka (1); Chris Pyne - puzon (1); Rupert Hine - syntezator (1,2,6); Frank Ricotti - kongi (2,3,5,7); Jill Pryor - głos (5); Paul Buckmaster - wiolonczela (7); John Bell - aranżacja orkiestry (7); Martyn Ford - aranżacja orkiestry i dyrygent (7)
Producent: David Hitchcock

---