[Recenzja] Led Zeppelin - "Led Zeppelin II" (1969)
Wkrótce po wydaniu debiutanckiego albumu, muzycy Led Zeppelin zabrali się za przygotowanie kolejnego wydawnictwa. Longplay zdążył się ukazać jeszcze w tym samym roku 1969. Mimo tego, słychać tu pewien postęp. Na "Dwójce" zespół zaczyna powoli odchodzić od swoich bluesowych korzeni, na rzecz stuprocentowego hard rocka.
Utwory w rodzaju "Whole Lotta Love", "Heartbreaker", "Living Loving Maid (She's Just a Woman)" i "Moby Dick" porażają potężną dawką energii, ciężkim brzmieniem i rewelacyjnymi riffami. Ale zespół nie ogranicza się tylko do prostego czadowania, bo w takim "Whole Lotta Love" znalazł się także bardziej eksperymentalny fragment z wykorzystaniem thereminu i możliwości stereofonicznego miksu. Na albumie nie brakuje łagodniejszych momentów, czego przykładem bardziej piosenkowe "Ramble On" i "Thank You", w których pojawia się brzmienie gitary akustycznej (i elektrycznych organów w tym drugim). Znajdziemy tu też sporą dawkę bluesowego luzu, za sprawą takich utworów, jak "What Is and What Should Never Be", "The Lemon Song" i - przede wszystkim - "Bring It On Home". Pewnym novum w twórczości zespołu jest wspomniany "Moby Dick" - instrumentalny kawałek, w znaczniej części składający z perkusyjnej solówki Johna Bonhama (inspiracją zapewne był "Toad" tria Cream). To akurat, moim zdaniem, najsłabszy moment albumu, jednak sam riff z otwarcia i zakończenia jest naprawdę wyśmienity.
Niestety, znów nie obyło się bez kontrowersji związanych z autorstwem niektórych kompozycji. "Whole Lotta Love" dość mocno opiera się na melodii i tekście "You Need Love" Williego Dixona. Zespół bezpośrednio nawiązał do twórczości Dixona także w "Bring It On Home" - spokojniejszy wstęp i zakończenie tego utworu to nic więcej, jak odegranie tak samo zatytułowanej kompozycji słynnego bluesmana. Podobno zespół chciał w ten sposób oddać mu hołd, ale utwór został podpisany wyłącznie nazwiskami Page'a i Planta. W połowie lat 80. Dixon zdecydował się upomnieć o swoje prawa. W wyniku decyzji sądu został dopisany jako współautor "Whole Lotta Love" i jedyny autor "Bring It On Home". Trzeba jeszcze wspomnieć o utworze "The Lemon Song", opartym na dwóch różnych kompozycjach - "Killing Floor" Howlin' Wolfa (muzyka) i "Travelin' Riverside Blues" Roberta Johnsona (fragment tekstu). O ile w przypadku "Whole Lotta Love" i "The Lemon Song" zespół wniósł zupełnie nową jakość, co pozwala przymknąć oko na kwestię autorstwa, tak "Bring It On Home" jest w znacznej części ordynarnym plagiatem.
Mimo pewnych zastrzeżeń natury etycznej, "Led Zeppelin II" to kolejny fantastyczny materiał zespołu, porywający zarówno samymi kompozycjami, jak i ich wykonaniem. Po ponad czterdziestu latach od wydania wciąż brzmi bardzo ekscytująco. Dziś może nawet bardziej niż wtedy, jeśli wziąć pod uwagę, że przez cztery dekady naprawdę nielicznym albumom hardrockowym udało się zbliżyć do tego poziomu.
Utwory w rodzaju "Whole Lotta Love", "Heartbreaker", "Living Loving Maid (She's Just a Woman)" i "Moby Dick" porażają potężną dawką energii, ciężkim brzmieniem i rewelacyjnymi riffami. Ale zespół nie ogranicza się tylko do prostego czadowania, bo w takim "Whole Lotta Love" znalazł się także bardziej eksperymentalny fragment z wykorzystaniem thereminu i możliwości stereofonicznego miksu. Na albumie nie brakuje łagodniejszych momentów, czego przykładem bardziej piosenkowe "Ramble On" i "Thank You", w których pojawia się brzmienie gitary akustycznej (i elektrycznych organów w tym drugim). Znajdziemy tu też sporą dawkę bluesowego luzu, za sprawą takich utworów, jak "What Is and What Should Never Be", "The Lemon Song" i - przede wszystkim - "Bring It On Home". Pewnym novum w twórczości zespołu jest wspomniany "Moby Dick" - instrumentalny kawałek, w znaczniej części składający z perkusyjnej solówki Johna Bonhama (inspiracją zapewne był "Toad" tria Cream). To akurat, moim zdaniem, najsłabszy moment albumu, jednak sam riff z otwarcia i zakończenia jest naprawdę wyśmienity.
Niestety, znów nie obyło się bez kontrowersji związanych z autorstwem niektórych kompozycji. "Whole Lotta Love" dość mocno opiera się na melodii i tekście "You Need Love" Williego Dixona. Zespół bezpośrednio nawiązał do twórczości Dixona także w "Bring It On Home" - spokojniejszy wstęp i zakończenie tego utworu to nic więcej, jak odegranie tak samo zatytułowanej kompozycji słynnego bluesmana. Podobno zespół chciał w ten sposób oddać mu hołd, ale utwór został podpisany wyłącznie nazwiskami Page'a i Planta. W połowie lat 80. Dixon zdecydował się upomnieć o swoje prawa. W wyniku decyzji sądu został dopisany jako współautor "Whole Lotta Love" i jedyny autor "Bring It On Home". Trzeba jeszcze wspomnieć o utworze "The Lemon Song", opartym na dwóch różnych kompozycjach - "Killing Floor" Howlin' Wolfa (muzyka) i "Travelin' Riverside Blues" Roberta Johnsona (fragment tekstu). O ile w przypadku "Whole Lotta Love" i "The Lemon Song" zespół wniósł zupełnie nową jakość, co pozwala przymknąć oko na kwestię autorstwa, tak "Bring It On Home" jest w znacznej części ordynarnym plagiatem.
Mimo pewnych zastrzeżeń natury etycznej, "Led Zeppelin II" to kolejny fantastyczny materiał zespołu, porywający zarówno samymi kompozycjami, jak i ich wykonaniem. Po ponad czterdziestu latach od wydania wciąż brzmi bardzo ekscytująco. Dziś może nawet bardziej niż wtedy, jeśli wziąć pod uwagę, że przez cztery dekady naprawdę nielicznym albumom hardrockowym udało się zbliżyć do tego poziomu.
Ocena: 10/10
Led Zeppelin - "Led Zeppelin II" (1969)
1. Whole Lotta Love; 2. What Is and What Should Never Be; 3. The Lemon Song; 4. Thank You; 5. Heartbreaker; 6. Living Loving Maid (She's Just a Woman); 7. Ramble On; 8. Moby Dick; 9. Bring It On Home
Led Zeppelin - "Led Zeppelin II" (1969)
1. Whole Lotta Love; 2. What Is and What Should Never Be; 3. The Lemon Song; 4. Thank You; 5. Heartbreaker; 6. Living Loving Maid (She's Just a Woman); 7. Ramble On; 8. Moby Dick; 9. Bring It On Home
Skład: Robert Plant - wokal, harmonijka; Jimmy Page - gitara, theremin; John Paul Jones - gitara basowa, organy, dodatkowy wokal; John Bonham - perkusja i instr. perkusyjne, dodatkowy wokal
Producent: Jimmy Page
Tak się zastanawiałemco by tu napisać o Zeppelinach i wyszło mi, że wszystko już było. Więc tylko tyle: John Bohnam. Moby Dick! Dziękuję, dobranoc, wesołych świąt.
OdpowiedzUsuńJa natomiast powiem, że Moby Dick jest chyba jedynym kawałkiem na tym albumie, który powoduje u mnie lekkie zniecierpliwienie. Ale jeśli miałbym dać jakiejś płycie 10/10, to ta się do nich zalicza.
OdpowiedzUsuńMoja ulubiona płyta grupy i jedyna, którą od początku do końca słucha się z wypiekami na twarzy. Jedynie Moby Dick przez solo Bonhama można było sobie odpuścić ale nie psuje to w sumie tego bardzo równego albumu. Uwielbiam Heartbreaker z totalnie niesamowitym basem, który nadaje niesamowitego ciężaru. Tutaj też jedna z najlepszych parti wokalnych Planta - pełna pasji, zadziorności i mocy. Takiego go najbardziej lubie. Piękne jest też delikatne Thank You, chociaż nie przepadam za balladowym obliczem wokalisty. Ramble On to jeden z moich ulubionych numerów grupy, fajne połączenie folkowego klimatu z nieco bardziej dynamicznym refrenem. No i piękne solo na gitarze Page'a. Ogólnie to jedna z najlepszych blues hard rockowych płyt tamtych czasów. Wcale nie uważam by ówczesne albumy Rory Gallaghera, Allmann Brothers Band czy Ten Years After były słabsze niż "dwójka". To ten sam poziom.
OdpowiedzUsuń"Po ponad czterdziestu latach od wydania wciąż brzmi bardzo ekscytująco" Już można zmienić na "ponad pięćdziesięciu".
OdpowiedzUsuńWatch your step Bobby Parkera = Moby Dick
OdpowiedzUsuńJeśli mogę coś zasugerować/podać ciekawostkę, to riff "Moby Dick" brzmi jak ten z utworu "Watch Your Step", którego autorem jest Bobby Parker.
OdpowiedzUsuńIntro oraz outro "Thank You" lirycznie nawiązuje do "If 6 Was 9" Jimiego Hendrixa.
Jeśli zaś chodzi o ich debiutancki album, to Bert Jansch miał za złe Jimmy'emu Page'owi utwór "Black Mountain Side", twierdząc, że ten go najzwyczajniej w świecie "orżnął" ([Page] "ripped me off, didn't he? Or let's just say he learned from me.").
Boby Parker mógł by, również mieć pretensje do The Beatles i The Doors za skorzystanie z tego riffu.
UsuńUdział Dixona w powstaniu "Whole Lotta Love", to melodia trzech słów refrenu, natomiast "Bring It On Home", zrzynka z Sonny Boy Williamsona w intro i outro, w sumie 2 najmniej istotne minuty w tym utworze.
OdpowiedzUsuńNie ma znaczenia, jak dużo brali z cudzych kompozycji. Jeśli coś wzięli, to powinni byli uwzględniać autorów oryginałów jako współkompozytorów.
UsuńTo, że na podstawie jakiegoś pojedynczego motywu czy linii melodycznej z cudzej kompozycji, potrafili stworzyć całkiem nową jakość, bardzo dobrze świadczy o nich jako o instrumentalistach / aranżerach, a nawet kompozytorach, ale nie zwalnia z przestrzegania prawa autorskiego.