Pablo's Reviews: Recenzje płyt

John Mayall niczego nie musi już udowadaniać. Zapisał się już w historii muzyki jako jeden z głównych przedstawicieli brytyjskiego bluesa oraz (współ)twórca blues rocka. W drugiej połowie lat 60. granie w jego zespole było przepustką do większej sławy, o czym mogli przekonać się tacy muzycy, jak Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood, Aynsley Dunbar czy Mick Taylor, by wymienić tylko niektórych. Dziś, w wieku 83 lat, Mayall mógłby spokojnie siedzieć na emeryturze. Zamiast tego wciąż koncertuje - na początku marca wystąpi nawet na dwóch koncertach w Polsce - i nagrywa nowe albumy, jak właśnie opublikowany "Talk About That". Budzi to szacunek, nawet jeśli sama płyta daleka jest od jego największych dziel w rodzaju "Blues Breakers", "The Turning Point" czy "Jazz Blues Fusion". Chociaż trafiły tu głównie nowe kompozycje lidera - uzupełnione interpretacjami starych kompozycji "It's Hard Going Up" Bettye Crut...

Na "The Power and the Glory" muzycy Gentle Giant postanowili po raz kolejny zmierzyć się z formułą albumu koncepcyjnego. Tym razem teksty skupiają się na władzy oraz jej deprawacyjnym wpływie na sprawujące ją jednostki. Temat zawsze aktualny, choć też nieco banalny. Za to muzycznie grupa wciąż pozostaje absolutnie unikalna na tle całej pozostałej muzyki. Nie jest to już jednak tak równy materiał, jak cztery poprzednie płyty i daje się tu odczuć pewne ustępstwa wobec wydawcy. Po tym, jak album "In a Glass House" nie został opublikowany na amerykańskim rynku - chociaż to tam Gentle Giant miał najwięcej wielbicieli - kwintet odpuścił sobie dalsze komplikowanie muzyki, a nawet zrobił krok czy dwa wstecz.  Największym kompromisem z wytwórnią było jednak wypuszczenie merkantylnego singla "The Power and the Glory" - do tamtej pory zespół nie nagrał jeszcze piosenki tak prostej, banalnej melodycznie, wpisującej się pod względem struktury, aranżacji czy brzmien...

Pewnie musiało dojść do tej współpracy. Carlos Santana i John McLaughlin szli dość podobną ścieżką muzyczną. Pierwszy zaczynał od grania mieszanki psychodelicznego rocka z muzyką latynoską, do której coraz chętniej wplatał elementy jazzowe, aż zaczęły one dominować. Drugi, jak każdy brytyjski gitarzysta rozpoczynający karierę w połowie lat 60., uczestniczył w kształtowaniu się blues- i jazz-rocka u boku Grahama Bonda, Alexisa Kornera oraz Johna Mayalla, później grał fusion z Milesem Davisem i jazz-rocka z The Tony Williams' Lifetime, a potem własnym Mahavishnu Orchestra. Obaj byli też zafascynowani wschodnim mistycyzmem, zarówno w wymiarze muzycznym, jak i duchowym. "Love Devotion Surrender" zarejestrowano podczas dwóch sesji, w październiku 1972 oraz marcu następnego roku. W nagraniach, oprócz obu gitarzystów, udział wzięli udział dobrze sprawdzeni muzycy. Santana ściągnął Michaela Shrieve, Douga Raucha, Mingo Lewisa i Armando Perazę  ze swojego zespołu, natomiast McLaug...

To ciekawy suplement do dyskografii Soft Machine, zbierający jedne z najstarszych nagrań zespołu. Obok debiutanckiego singla "Love Makes Sweet Music" / "Feelin' Reelin' Squeelin'" jest to jedyny materiał z czasów, gdy grupę tworzyli Robert Wyatt, Mike Ratledge, Kevin Ayers i Australijczyk Daevid Allen. Tego ostatniego, przez problemy z wizą, nie było już w składzie, gdy zespół nagrywał swój debiutancki album; pozostał we Francji, gdzie zorganizował własną grupę Gong. Zawarty tu materiał zarejestrowano w kwietniu 1967 roku, pod okiem producenta Giorgio Gomelsky'ego, który sfinansował sesję. Według niego Soft Machine miał wówczas nagrać swój pierwszy album. Inaczej zapamiętał to jednak Wyatt, który twierdzi, że muzycy do studia weszli jedynie z myślą przygotowania  demo. W każdym razie minęło pięć lat, zanim w końcu doszło do ich oficjalnego wydania. Materiał pierwotnie, w 1972 roku, ukazał się we Francji i Japonii jako siódma płyta z serii "Faces...

Dlaczego tak dobry, niepowtarzalny zespół, jak Gentle Giant, nie zdobył popularności porównywalnej przynajmniej z King Crimson czy Genesis z czasów Petera Gabriela? Na przeszkodzie na pewno mógł stanąć niekonwencjonalny charakter muzyki i jej złożoność. A gdy pod koniec kariery muzycy zaczęli grać prościej, zgodnie z ówczesnymi trendami, to jednocześnie jakby zapomnieli pisania dobrych melodii. Niewątpliwie mógł też jednak zaszkodzić brak odpowiedniej promocji. A niektóre działania wydawców przypominały wręcz sabotaż, jak np. akceptacja szkaradnych okładek, publikowanie na singlach zupełnie niekomercyjnych kawałków zamiast tych bardziej przystępnych czy wysłanie zespołu na trasę w roli supportu Black Sabbath. Najbardziej dziwi chyba to, że decydenci Columbia Records - firmy wydającej płyty zespołu w Ameryce Północnej - postanowili w ogóle nie publikować tam albumu "In a Glass House", chociaż to właśnie w Stanach Gentle Giant odnosił jedyne sukcesy komercyjne, a ten longpl...

Po raz pierwszy na okładce obok nazwy Nucleus pojawiło się nazwisko Iana Carra. Paradoksalnie "Solar Plexus" to także pierwszy album zespołu, na którym Carr nie jest jedynym trębaczem. W każdym z sześciu zawartych tu utworów towarzyszy mu inny ceniony tuz tego instrumentu: Kenny Wheeler lub Harry Beckett. Lista gości jest zresztą znacznie dłuższa, choć już bez tak rozpoznawalnych nazwisk. Podstawowy skład nie uległ natomiast zmianie, jednak warto zauważyć, że to ostatni album przed rozpadem oryginalnego wcielenia zespołu. Wkrótce po tej sesji opuścili go Jenkins, Spedding, Clyne i Marshall, a Carr kontynuował z Brianem Smithem i mniej lub bardziej przypadkowymi współpracownikami, niestety nie zbliżając się już do poziomu pierwszych trzech longplayów Nucleus.  Pewnym zaskoczeniem może być rozpoczynający płytę "Elements I & II", niemal w całości składający się z (retro-)futurystycznej partii syntezatora gościnnie występującego tu Keitha Wintera, z bardzo oszczę...

Debiutancki, a zarazem eponimiczny longplay Ramones bywa uznawany za pierwszy album punkrockowy. Oczywiście niesłusznie, bo podwaliny tego stylu zostały już wcześniej położone przez grupy w rodzaju The Velvet Underground, The Stooges, MC5, The Monks, New York Dolls czy The Modern Lovers. Za to z czystym sumieniem można nazwać tę płytę pierwszym wydawnictwem pop-punkowym. Tak naprawdę to po prostu połączenie prostych, banalnych melodyjek z niechlujnie, nieumiejętnie zagranym rock and rollem. Totalny muzyczny regres. Choć trudno zaprzeczyć, że Ramones stał się bardzo wpływowym zespołem, inspirując przede wszystkim te wszystkie pop-punkowe kapele, które pozując na buntowników, grały (i pewnie nadal grają) bardzo ugrzecznioną, popowo melodyjną muzykę. Przede wszystkim jednak Ramones udowodnił, że można sprzedawać setki tysięcy płyt, grać wyprzedane koncerty na całym świecie i cieszyć się uznaniem muzycznych dziennikarzy, a to wszystko bez właściwie żadnych umiejętności kompozytorskich ...

Niedługo po wydaniu "The Least We Can Do Is Wave to Each Other" muzycy Van der Graaf Generator ponownie weszli do studia, by zarejestrować materiał na kolejny album. Sesja nagraniowa trwała od czerwca do listopada 1970 roku, z dłuższą przerwą na letnie koncerty. Kwintet wziął wówczas udział w kilku europejskich festiwalach, dzieląc scenę m.in. z Pink Floyd, Black Sabbath, Deep Purple czy Fairport Convention. Do studia muzycy wrócili natomiast już jako kwartet, gdyż niespodziewaną decyzję o odejściu podjął Nic Potter. Na jego miejsce miał wejść Dave Anderson, były muzyk Amon Düül II i Hawkwind, ale podczas wspólnej próby nie udało mu się zgrać z zespołem. Ostatecznie brakujące partie gitary basowej wykonał Hugh Banton. Od tamtej pory odpowiadał on także za linie basu na koncertach, które wykonywał za pomocą klawiszy. "H to He, Who Am the Only One", inaczej niż jego poprzednik, kompletnie przepadł w notowaniach. Być może potencjalnych nabywców odstraszył dziwac...

Gdy tylko Robert Wyatt zrozumiał, że nie przekona pozostałych muzyków na przywrócenie partii wokalnych do muzyki Soft Machine, zdecydował się opuścić zespół. Właściwie od razu pojawił się pomysł, aby na jego miejsce ściągnąć byłego bębniarza Nucleus, Johna Marshalla. Okazało się jednak, że akurat zajmuje go granie z Jackiem Bruce'em. Hugh Hopper zaproponował wówczas amerykańskiego perkusistę Joego Gallivana. Ze względu na zbliżające się koncerty potrzebny był jednak ktoś dostępny od zaraz. Elton Dean zasugerował swojego kumpla z własnego zespołu Just Us, Phila Howarda. Muzyk miał już zresztą okazję grać wcześniej z Soft Machine jako jeden z gości podczas specjalnego koncertu z 11 marca 1971 roku w londyńskim Paris Theatre. Występ został zarejestrowany i po latach trafił na album "BBC Radio 1 Live in Concert 1971". Howard zagrał wówczas w dwóch utworach, z czego w jednym wspólnie z Wyattem. Wydawał się zatem idealnym wyborem. Przez ostatnie miesiące 1971 roku odświeżo...

Odległa Australia nie mogła liczyć na częste wizyty Europejskich i Amerykańskich wykonawców, więc już w latach 50. zaczęła tworzyć się tam własna scena muzyczna, która w kolejnych dekadach coraz bardziej rosła w siłę. Niemal każdy nurt muzyki rozrywkowej ma tam swoich przedstawicieli. Pomimo tego, przeciętny słuchacz z północnej półkuli nie ma wielkiej wiedzy na temat tamtej muzyki. Zazwyczaj kończy się ona na dwóch zespołach - AC/DC i Bee Gees. Ci bardziej dociekliwi wymienią jednak więcej nazw, chociażby The Easybeats, The Masters Apprentices, czy Buffalo. Ostatnia z tych grup zadebiutowała w 1972 roku albumem "Dead Forever...", zawierającym przeciętną mieszankę hard rocka, psychodelii i bluesa. Muzycy rozwijali się jednak w zaskakującym tempie i już na wydanym rok później "Volcanic Rock" zaprezentowali znacznie lepszy poziom. Album ten to naprawdę udana australijska odpowiedź na twórczość takich grup, jak Black Sabbath, Led Zeppelin czy Grand Funk Railroad. ...