[Recenzja] Beatrice Arrigoni, Maddalena Ghezzi & Francesca Naibo - "Monologo addosso" (2026)

"Monologo addonsso" to projekt na styku muzyki eksperymentalnej i poezji. Do nagrań doszło z inicjatywy trzech włoskich artystek, którym udało się już zdobyć uznanie krytyki. Beatrice Arrigoni, absolwentka śpiewu jazzowego, ale też filologii współczesnej, działa na pograniczu jazzu oraz eksperymentu, przykładając dużą wagę do pracy z tekstem. Maddalena Ghezzi, także wokalistka, zwróciła na siebie uwagę cyklem EP-ek "Minerals", nagrywanych w duetach z różnymi instrumentalistami. Na jednej z nich miała już okazję współpracować z Franceską Naibo, gitarzystką reprezentującą free improvisation, obecnie w trakcie doktoratu na temat języków improwizacji w muzyce współczesnej. Tu jednak pełni przede wszystkim rolę wokalistki - bo cały album opiera się głównie na głosach - choć czasem gra też na gitarach, a ponadto wraz z producentem Luką Marteganim odpowiada za elektronikę.

Jako autorzy muzyki podpisani są wspólnie Arrigoni, Ghezzi, Naibo i Martegani, natomiast za teksty posłużyła poezja Eleny Cornaggii z tomiku o znajomym tytule "Monologo addonsso". Materiał nagrywano w latach 2023-25, a gotowy album został opublikowany wyłącznie na Bandcampie. Fizycznego wydania nie ma, za to istnieje możliwość zakupu papierowej, 24-stronicowej broszury w formacie A6, z grafiką, tekstami utworów oraz informacjami o projekcie - w pakiecie z muzyką do pobrania. Wydrukowano tylko trzydzieści egzemplarzy, więc warto się pośpieszyć.

Czytaj też: [Recenzja] Lisel - "Patterns for Auto-Tuned Voices and Delay" (2023)

Najważniejsze są tutaj trzy głosy splatające się w kunsztownych harmoniach, polifoniach lub kontrapunktach. Artystki operują tu rożnymi technikami śpiewu - czasem nawiązującymi do muzyki dawnej, innym razem całkiem współczesnymi - odpowiednio interpretując teksty Cornaggii. Jednak głos jest tu nie tylko nośnikiem warstwy lirycznej; bywa wykorzystywany bardziej abstrakcyjnie, jak instrument. Najlepszym tego przykładem "A mani aperte", zdominowany przez improwizowane, urywane dźwięki o sensie stricte muzycznym. Instrumentalnie też jest dość różnorodnie, od awangardowych eksperymentów, przez quasi-ambientowe tła i zgiełkliwą elektronikę, po melodyjny, czysty akompaniament gitary. Nie wymieniam w tej wyliczance konkretnych tytułów, bo w większości utworów przeplatają się różne wpływy. Weźmy tylko mój ulubiony "Mi raccogliesse", rozpoczynający się od przepięknych wielogłosów z oszczędnym podkładem elektronicznym, by w połowie płynnie przejść w abstrakcyjne improwizacje, a zakończyć się post-industrialnym hałasem. Podobną strukturę ma też mój drugi faworyt, "Il nome delle cose", tylko tu po części eksperymentalnej następuje powrót do nastrojowego grania z początku utworu. Wyjątkowo jednoznacznym nagraniem jest natomiast finałowe "Quando il cervello prude", najbliższe konwencjonalnej piosenki, wciąż jednak bardzo subtelne.

Album trwa zaledwie pół godziny, ale dzieje się tu tyle, jakby było na nim więcej niż te dziewięć utworów. Jednocześnie udaje się zachować konceptualną konsekwencję - zresztą "Monologo addosso" najlepiej działa właśnie jako całość. To spójne dzieło, gdzie poszczególne ścieżki to po prostu kolejne rozdziały, a nie odrębne byty. Artystki pokazały tu nie tylko spory kunszt w zakresie kompozycji, aranżacji i wykonania, ale także zaprezentowały całkiem oryginalny pomysł na muzykę, której nie da się przypisać do żadnego konkretnego stylu czy gatunku.

Ocena: 8/10

---

Beatrice Arrigoni, Maddalena Ghezzi & Francesca Naibo - "Monologo addosso" (2026)

1. A mani aperte; 2. Tra il sonno e le parole; 3. Dentro alle squadre; 4. Fiore bianco; 5. Mi raccogliesse; 6. Paesaggio mentale; 7. Implodo esplodo; 8. Il nome delle cose; 9. Quando il cervello prude

Skład: Beatrice Arrigoni - wokal; Maddalena Ghezzi - wokal; Francesca Naibo - wokal, gitara, gitara basowa, elektronika; Luca Martegani - elektronika

Producent: Beatrice Arrigoni, Maddalena Ghezzi, Francesca Naibo i Luca Martegani

---