[Recenzja] Matching Mole - "Little Red Record" (1972)

Drugie wydawnictwo Matching Mole, zespołu stworzonego przez Roberta Wyatta po rozstaniu z Soft Machine, to niewątpliwie najbardziej kontrowersyjny album sceny Canterbury, a może i całego rocka progresywnego. Tytuł "Little Red Record", będący parafrazą "Little Red Book", czyli książki z cytatami Mao Zedonga, a także okładka nawiązująca do chińskich plakatów propagandowych z okresu rewolucji kulturalnej, były ponoć pomysłem wydawcy, o którym sami muzycy dowiedzieli się już po fakcie, gdy album trafił do sprzedaży. Powszechnie znana jest jednak ówczesna sympatia Wyatta do maoizmu - komunistycznej ideologii Przewodniczącego Mao, która pociągnęła za sobą kilkadziesiąt milionów ofiar śmiertelnych wśród obywateli Chińskiej Republiki Ludowej. Po latach Wyatt tłumaczył, że nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, co naprawdę działo się w Chinach, a wszelkie doniesienia traktował jako propagandę zachodnich, kapitalistycznych rządów. Jednak w tekście utworu "Righteous Rhumba" pisał wprost o tym, że sam byłby skłonny zabijać w imię tej ideologii, gdyby tylko musiał (My radical cheek is soft and meek / But I'll kill if I must / I'd rather have the Chinese here / Than Europe on me thrust). Tego nic nie usprawiedliwia.

Choć w przypadku tego albumu trudno tak po prostu zignorować warstwę tekstową - gloryfikującą zbrodniczą ideologię, co należy zdecydowanie potępić - to sama muzyka robi dobre wrażenie. To nie tylko zasługa Wyatta, ale też Phila Millera, Billa MacCormicka oraz Dave'a MacRae, który debiutuje tu jako oficjalny muzyk zespołu (w miejsce Davida Sinclaira), choć miał już pewien wkład w powstanie pierwszego, eponimicznego albumu Matching Mole. W utworze "Gloria Gloom" można usłyszeć także grającego na syntezatorze Briana Eno, a całość wyprodukował Robert Fripp. Z taką ekipą nie mogło się nie udać nagranie czegoś wyjątkowego. Sporo tutaj bardzo fajnego grania instrumentalnego, jak w mocno rozbudowanym, wielowątkowym "Marchides", połączonych ze sobą, lecz kontrastujących nastrojem "Flora Fidget" i "Smoke Signal" czy bardziej zwartym "Brandy as in Benj". Instrumentaliści grają tu z wręcz jazzowym wyrafinowaniem, ale też na ogół z rockowym wykopem oraz tą charakterystyczną, kanterberyjską lekkością. Czasem skojarzenia idą dość mocno w kierunku Soft Machine, nawet nie tyle ze sprawą perkusji Wyatta, co przesterowanego basu MacCormicka. Ambitniejsze oblicze grupy pokazuje także wspomniany "Gloria Gloom", z niebanalną częścią quasi-piosenkową, obudowaną instrumentalnymi fragmentami o bardziej eksperymentalnym charakterze. Na tle całości nieco bardziej konwencjonalne wydają się dwa inne wokalne utwory, "Righteous Rhumba", a zwłaszcza częściowo akustyczny "God Song", jednak i tutaj muzycy utrzymują wysoki poziom instrumentalny. Na albumie znalazły się także bardziej humorystyczne nagrania: "Starting in the Middle of the Day We Can Drink Our Politics Away" z wokalnymi wygłupami Wyatta, przeciągającymi słowa składające się na tytuł, a także "Nan True's Hole" z teatralnymi deklamacjami aktorki Julie Christie.

"Little Red Record" okazał się ostatnim wydawnictwem Matching Mole, nie licząc opublikowanych po latach zapisów koncertów. Robert Wyatt co prawda pracował nad materiałem na trzeci longplay zespołu, jednak plany jego nagrania pokrzyżował wypadek muzyka. Podczas imprezy urodzinowej Gilly Smyth z Gong, Wyatt wypadł z okna na trzecim piętrze, po którym został sparaliżowany od pasa w dół, co uniemożliwiło mu dalsze granie na perkusji. Sesja nagraniowa "Little Red Record" była prawdopodobnie ostatnią, podczas której zagrał na bębnach. Wielka szkoda, że w tak głupi sposób zmarnowały się jego znakomite umiejętności. Nie przepadł natomiast jego wokalny i kompozytorski talent, a utwory, które miały trafić na kolejny album Matching Mole, wypełniły jego solowe arcydzieło, "Rock Bottom".

Ocena: 8/10

---

Matching Mole - "Little Red Record" (1972)

1. Starting in the Middle of the Day We Can Drink Our Politics Away; 2. Marchides; 3. Nan True's Hole; 4. Righteous Rhumba; 5. Brandy as in Benj; 6. Gloria Gloom; 7. God Song; 8. Flora Fidgit; 9. Smoke Signal

Skład: Robert Wyatt - wokal, perkusja; Dave MacRae - instr. klawiszowe; Phil Miller - gitara; Bill MacCormick - gitara basowa

Gościnnie: Brian Eno - syntezator (6); Julie Christie - dodatkowy wokal (3)

Producent: Robert Fripp

---