[Recenzja] Min Bul - "Min Bul" (1970)
Min Bul to efemeryczny projekt trzech norweskich muzyków: Terjego Rypdala, basisty Bjørnara Andresena i perkusisty Espena Ruda. We wrześniu 1970 roku trio zarejestrowało materiał na swój jedyny, eponimiczny album (na niektórych reedycjach sygnowany jest nazwiskami muzyków, a nie nazwą Min Bul). Postawili głównie na autorski repertuar - wyjątek stanowi "Nøtteliten", kompozycja norweskiego pianisty jazzowego Johana Øjana. Utwory o freejazzowym charakterze przeplatają się tutaj z nagraniami bliższymi stylistyki fusion.
"I Cried a Mllion Tears Last Night" to brutalne otwarcie, z agresywnymi, atonalnymi partiami gitary Rypdala i bardzo luźną, pozornie chaotyczną grą sekcji rytmicznej. Równie swobodny charakter posiada także "Invocation", choć to już mniej intensywne nagranie. Najdłuższy na płycie "Champagne of Course" przynosi kompletną odmianę. Andersen gra na kontrabasie bardzo chwytliwy, ostinatowy motyw, interesująco dopełniany przez perkusję Ruda, podczas gdy Rypdal najpierw próbuje sił na saksofonie sopranowym (z nie najgorszym skutkiem), a później prezentuje długie, porywające popisy na gitarze. "Ved Sørevatn" to chwilowy powrót do free jazzu; Terje tym razem gra wyłącznie na saksofonie, a jego swobodnym partiom towarzyszy jeszcze swobodniejsza gra sekcji rytmicznej. Dwa ostatnie utwory to znów bardziej melodyjne i zwarte utwory, o charakterze bliższym fusion. Wspomniany już "Nøtteliten" to przede wszystkim popis Ruda i Andersena, z dość oszczędną grą gitary. A w finałowym "Strange Beauty" cały zespół tworzy intrygujący, hipnotyzujący klimat.
"Min Bul" to nieco zapomniana (a może nigdy nie odkryta) perła europejskiego jazzu. To jednak jeden z najciekawszych albumów wydanych w Norwegii, bardzo dobrze wypadający też na tle całej europejskiej sceny. Dlatego kto nie zna, lepiej niech jak najprędzej nadrobi zaległości.
"I Cried a Mllion Tears Last Night" to brutalne otwarcie, z agresywnymi, atonalnymi partiami gitary Rypdala i bardzo luźną, pozornie chaotyczną grą sekcji rytmicznej. Równie swobodny charakter posiada także "Invocation", choć to już mniej intensywne nagranie. Najdłuższy na płycie "Champagne of Course" przynosi kompletną odmianę. Andersen gra na kontrabasie bardzo chwytliwy, ostinatowy motyw, interesująco dopełniany przez perkusję Ruda, podczas gdy Rypdal najpierw próbuje sił na saksofonie sopranowym (z nie najgorszym skutkiem), a później prezentuje długie, porywające popisy na gitarze. "Ved Sørevatn" to chwilowy powrót do free jazzu; Terje tym razem gra wyłącznie na saksofonie, a jego swobodnym partiom towarzyszy jeszcze swobodniejsza gra sekcji rytmicznej. Dwa ostatnie utwory to znów bardziej melodyjne i zwarte utwory, o charakterze bliższym fusion. Wspomniany już "Nøtteliten" to przede wszystkim popis Ruda i Andersena, z dość oszczędną grą gitary. A w finałowym "Strange Beauty" cały zespół tworzy intrygujący, hipnotyzujący klimat.
"Min Bul" to nieco zapomniana (a może nigdy nie odkryta) perła europejskiego jazzu. To jednak jeden z najciekawszych albumów wydanych w Norwegii, bardzo dobrze wypadający też na tle całej europejskiej sceny. Dlatego kto nie zna, lepiej niech jak najprędzej nadrobi zaległości.
Ocena: 8/10
Min Bul - "Min Bul" (1970)
1. I Cried a Mllion Tears Last Night; 2. Invocation; 3. Champagne of Course; 4. Ved Sørevatn; 5. Nøtteliten; 6. Strange Beauty
Skład: Terje Rypdal - gitara, saksofon sopranowy; Bjørnar Andresen - kontrabas; Espen Rud - perkusja
Producent: Min Bul
Min Bul - "Min Bul" (1970)
1. I Cried a Mllion Tears Last Night; 2. Invocation; 3. Champagne of Course; 4. Ved Sørevatn; 5. Nøtteliten; 6. Strange Beauty
Skład: Terje Rypdal - gitara, saksofon sopranowy; Bjørnar Andresen - kontrabas; Espen Rud - perkusja
Producent: Min Bul
Komentarze
Prześlij komentarz
Komentarze niezwiązane z tematem posta nie będą publikowane. Jeśli jesteś tu nowy, przed zostawieniem komentarza najlepiej zapoznaj się ze stroną FAQ oraz skalą ocen.