[Recenzja] Caravan - "If I Could Do It All Over Again, I'd Do It All Over You" (1970)

Najsłynniejszym albumem Caravan pozostaje trzeci z kolei, "In the Land of Grey and Pink". Gdybym jednak miał wskazać najbardziej interesujące wydawnictwo grupy, bez wahania wybrałbym wydany rok wcześniej "If I Could Do It All Over Again, I'd Do It All Over You". To tutaj po raz pierwszy wyraźniej zaznacza się konflikt między dwiema frakcjami zespołu: chcącymi grać ambitniej kuzynami Sinclair, a preferującymi nieskomplikowane, melodyjne piosenki Pye Hastingsem i Richardem Coughlanem. W tamtym czasie te różnice wpływały na muzyków bardziej stymulująco niż destruktywnie. Oba obozy wzajemnie się inspirowały lub poszukiwały kompromisu. W rezultacie te prostsze kawałki nie są pozbawione ciekawych rozwiązań aranżacyjnych, a bardziej rozbudowane nie idą w zbyt awangardowym dla mainstreamowych słuchaczy kierunku.

W energetycznym nagraniu tytułowym czy łączącym balladowe i ostrzejsze fragmenty "And I Wish I Were Stoned / Don’t Worry," a zwłaszcza w singlowej piosence "Hello Hello" najmocniej dają o sobie znać popowe ciągoty Hastingsa i Coughlana. Jednocześnie jednak David i Richard Sinclairowie dbają o możliwie wysoki, jak na taką bardziej komercyjną stylistykę, poziom instrumentalny. W tym środkowym pojawiają się nawet rozbudowane klawiszowe solówki, oczywiście o tym typowo kanterberyjskim brzmieniu. Jeszcze ciekawiej prezentuje się ballada "As I Feel I Die", w której nie zabrakło ładnej melodii, jednak psychodeliczny nastrój i jazzujące momenty wskazują na duży udział kuzynów.

Największe ambicje zdradzają jednak dwa najdłuższe nagrania. Niespełna dziesięciominutowy "With and Ear to the Ground You Can Make It / Martinian / Only Cox / Reprise" oraz osiągający niemal kwadrans "Can’t Be Long Now / Francoise / For Richard / Warlock" przeplatają piosenkowe granie o wyrazistych melodiach z dłuższymi fragmentami instrumentalnymi, utrzymanymi na pograniczu psychodelii, jazz-rocka i folku, w których w końcu mogą w pełni zabłysnąć Sinclairowie oraz stały gość na płytach Caravan, Jimmy Hastings, grający solówki zarówno na saksofonie, jak i flecie. Całości dopełniają dwie udane miniatury: inspirowana minimalizmem "Asforteri" oraz jazzująco-folkowa "Limits".

To właśnie na "If I Could Do It All Over Again, I’d Do It All Over You" grupie udało się znaleźć złoty środek pomiędzy ładnymi, chwytliwymi melodiami, a ciekawszym formalnie graniem. Pod względem poziomu lekko odstaje tylko "Hello Hello", zapowiadający mniej fascynujący kierunek, jaki grupa obrała kilka lat później. Trochę szkoda, że muzycy nie zdecydowali się opublikować go jedynie na singlu. Na album mógłby wtedy wejść dołączony na kompaktowych reedycjach "A Day in the Life of Maurice Haylett", z początku dość subtelna ballada, tradycyjnie niepozbawiona zgrabnej melodii, z czasem zmieniająca się w świetny, jazzrockowo-psychodeliczny jam.

Oryginalne wydanie longplaya zrobiło całkiem pozytywne wrażenie na krytykach, którzy docenili rozwój grupy. Na nic się to jednak nie zdało, bo album - być może z powodu słabej dostępności, z którym to problemem zmagało się wielu podopiecznych wytwórni Decca - znów komercyjnie przepadł. "If I Could Do It All Over Again, I'd Do It All Over You" jest wprawdzie albumem trochę nierównym, ale nic lepszego Caravan nie stworzył. Jeżeli ktoś dopiero planuje zagłębienie się w Scenę Canterbury, to ten longplay wydaje się idealny na początek, ponieważ są na nim wyraźnie zarysowane najistotniejsze cechy tego nurtu, a zarazem jest znacznie bardziej przystępny, niż twórczość Soft Machine, Gong, Matching Mole czy nawet Hatfield and the North. Z dużym prawdopodobieństwem album ma szanse spodobać się słuchaczom psychodelii i głównonurtowego rocka progresywnego.

Ocena: 9/10

Zaktualizowano: 09.2024

---

Caravan - "If I Could Do It All Over Again, I'd Do It All Over You" (1970)

1. If I Could Do It All Over Again, I'd Do It All Over You; 2. And I Wish I Were Stoned / Don't Worry; 3. As I Feel I Die; 4. With an Ear to the Ground / You Can Make It / Martinian / Only Cox / Reprise; 5. Hello Hello; 6. Asforteri; 7. Can't Be Long Now / Françoise / For Richard / Warlock; 8. Limits

Skład: Pye Hastings - wokal (1-4,6-8), gitara, instr. perkusyjne; David Sinclair - instr. klawiszowe; Richard Sinclair - gitara basowa, wokal (1,2,5), instr. perkusyjne; Richard Coughlan - perkusja i instr. perkusyjne
Gościnnie: Jimmy Hastings - saksofon, flet
Producent: Terry King

---