[Recenzja] Rory Gallagher - "Tattoo" (1973)

"Tattoo" cieszy się dużą popularnością wśród miłośników Rory'ego Gallaghera. To właśnie na tym albumie znalazły się takie utwory, jak energetyczne "Tattoo'd Lady" i "Cradle Rock" czy wspaniała ballada "A Million Miles Away". Wszystkie trzy weszły na stałe do koncertowego repertuaru Irlandczyka, który przecież niezbyt chętnie wracał do swoich starszych kompozycji, stawiając na granie nowości oraz bluesowych standardów. Te utwory jednak doskonale sprawdzały się na żywo. I właśnie w koncertowych wykonaniach, szczególnie z lat 70., prezentują się najlepiej. W wersjach studyjnych nie ma aż tyle czadu, emocji i zaangażowania. To samo dotyczy "Who's That Coming", nieco jakby zeppelinowego bluesa, z istotną rolą harmonijki oraz gitary slide. Na albumie wypada bardzo fajnie, ale dopiero na koncertach kwartet grał go naprawdę porywająco. Za definitywne wersje tych czterech kompozycji uważam wykonania z wydanego rok później "Irish Tour '74". Nie czuję w ogóle potrzeby, by wracać do studyjnych pierwowzorów.

Tak naprawdę, w ogóle nie wracam do "Tattoo", choć to całkiem solidny longplay. Zdecydowanie bliżej mu do eponimicznego debiutu i "Deuce" niż do bezpośrednio poprzedzającego go "Blueprint". Więcej tu energii, jakby Rory'emu znów zachciało się starać nie tylko podczas koncertów, ale też w studiu. Już nie chowa się za klawiszami Lou Martina, które jedynie dopełniają brzmienie, ale przez praktycznie cały czas gra coś ciekawego. Lepiej słychać też bas Gerry'ego McAvoya, który często naprawdę sporo wnosi do utworów (np. "Admit It", "Sleep on a Clothes Line"). Jest to ponadto chyba najbogatszy album Gallaghera, jeśli chodzi o instrumentarium - oprócz gitar, klawiszy, harmonijki i perkusji słychać też akordeon ("Tattoo'd Lady"), buzuki ("They Don't Make Them Like You Anymore"), mandolinę ("Who's That Coming") oraz saksofon ("A Million Miles Away"). Rozrzut stylistyczny też jest spory, podobnie jak na dwóch pierwszych solowych albumach Gallaghera. Jest więc blues, zarówno w odmianie akustycznej ("20:20 Vision"), jak i zelektryfikowanej ("Sleep on a Clothes Line"), ale też trochę hard rocka ("Livin' Like a Trucker", "Admit It"), a nawet odrobina lekko jazzujacego grania ("They Don't Make Them Like You Anymore"). Do kompletu zabrakło więc tylko jakiegoś folku lub country. Dopiero na niektórych kompaktowych wznowieniach dodano zarejestrowany podczas tej samej sesji "Tucson, Arizona", który brzmi jak nagranie jakiegoś wykonawcy z Nashville. Nawet Rory śpiewa tu w zupełnie nietypowy dla siebie sposób, zaskakując wszechstronnością. Jednak nawet bez tego kawałka album jest nadto eklektyczny. Mam wrażenie, że już "20:20 Vision" i "They Don't Make Them Like You Anymore" nie za dobrze przegryzają się z resztą wydawnictwa, więc co dopiero tamto nagranie.

Zapewne oceniałbym ten album wyżej, gdyby nie to, że niemal połowa jego repertuaru niedługo później doczekała się dużo lepszych wersji. Pozostałe kompozycje uważam za udane, ale jednak nie przypadkiem to nie one były grane podczas koncertów. Po prostu są mniej charakterystyczne. Natomiast całość niewiele wnosi do dorobku Rory'ego Gallaghera, powielając głównie pomysły z przeszłości. 

Ocena: 7/10

---

Rory Gallagher - "Tattoo" (1973)

1. Tattoo'd Lady; 2. Cradle Rock; 3. 20:20 Vision; 4. They Don't Make Them Like You Anymore; 5. Livin' Like a Trucker; 6. Sleep on a Clothes Line; 7. Who's That Coming; 8. A Million Miles Away; 9. Admit It

Skład: Rory Gallagher - wokal, gitara, mandolina, buzuki, harmonijka, saksofon; Lou Martin - instr. klawiszowe, akordeon (1); Gerry McAvoy - gitara basowa; Rod de'Ath - perkusja i instr. perkusyjne
Producent: Rory Gallagher

---