[Recenzja] Breakout - "Blues" (1971)

1971 rok przyniósł aż dwa albumy grupy Breakout. Muzycy wyciągnęli wnioski z "70a" i zamiast wydawać kolejny eklektyczny zbiór, brzmiący jak split dwóch zespołów, przygotowano dwa oddzielne zestawy utworów. Na oba - pierwszy w całości, a drugi prawie - złożyły się kompozycje Tadeusza Nalepy z tekstami Bogdana Loeobla, jednak ich charakter jest całkiem odmienny. Wydany najpierw "Blues" to, zgodnie z tytułem, blues-rockowe kawałki śpiewane przez Nalepę, podczas gdy "Mira" to bardziej różnorodne, ale na ogół łagodniejsze piosenki z wokalem Miry Kubasińskiej.

Płyty nie są efektem jednej sesji - nagrano je w odstępie pięciu miesięcy i w nieco innym składzie. Na "Blues" z poprzedniego wcielenia grupy zostali tylko Nalepa oraz perkusista Józef Hajdasz. Józef Skrzek odszedł po tym, jak podczas wspólnego oglądania meczu pokłócił się z bębniarzem (Skrzek założył wówczas własny Silesian Blues Band, czyli SBB), a Kubasińska nie czuła się dobrze w tej stylistyce, więc oficjalnie pozostając w zespole, odpuściła sobie tę sesję. Nowym basistą został Jerzy Goleniewski, a do składu dokooptowano też świetnego gitarzystę Dariusza Kozakiewicza (obecnie w grupie Perfect) i grającego na harmonijce Tadeusza Trzcińskiego. Pół roku później, gdy nagrywano "Mirę", wokalistce towarzyszyli Nalepa, Goleniewski, Trzciński, a także wyjątkowo zastępujący Hajdasza Jan Mazurek oraz saksofonista Włodzimierz Nahorny, dobrze znany z gościnnych występów na dwóch pierwszych albumach Breakoutu.

Z tych dwóch płyt "Mira" jest tą, na której powracają wszystkie problemy "Na drugim brzegu tęczy" i "70a". A więc wszystko to, co do zespołu wnosiła Kubasińska - elementy bigbitu oraz ludowej tradycji w najbardziej przaśnym, folwarcznym wydaniu, gryzące się z wpływami zachodniego rocka w warstwie instrumentalnej. Pozytywnym zaskoczeniem jest jedynie "W co mam wierzyć", jedna z najlepszych kompozycji Breakoutu, gdzie nawet Mira śpiewa bardziej jak anglosaska piosenkarka niż reprezentantka archaicznej polskiej rozrywki. Za to "Blues" jest tym albumem, na którym zespół całkiem porzuca tę swojską prowincjonalność i proponuje solidnego blues-rocka, który zachodnim kapelom ustępuje jedynie brakiem własnego charakteru, pewnym zapóźnieniem oraz gorszą produckją.

Działając za żelazną kurtyną muzycy za bardzo nie mieli wpływu na dwie ostatnie kwestie. Zachodnia muzyka dochodziła tu z opóźnieniem, a najnowsza technologia nie była dostępna. Gorzej, że zespół nie wnosi niemal nic swojego do tej estetyki. Muzycznie to właściwie jedna wielka klisza Johna Mayalla, Fleetwood Mac Petera Greena, Savoy Brown czy Free, z dodatkiem swingującego numeru w stylu Ten Years After ("Przyszła do mnie do bieda") oraz paru bardziej hardrockowych momentów podchodzących pod Led Zeppelin ("Oni zaraz przyjdą tu", "Pomaluj moje sny"), a nawet Black Sabbath z jego osadzonego w bluesie debiutu ("Dzisiejszej nocy"). Muzycznie jest to bardzo eleganckie granie, z dodającymi nowej jakości partiami Kozakiewicza i Trzcińskiego, ale to wciąż tylko solidne epigoństwo.

Gdyby był to brytyjski zespół, to w 1971 roku mało kto zwróciłby uwagę na kolejny tego typu album. I to mimo całkiem udanych utworów, wśród których warto wyróżnić chociażby energiczny "Ona poszła inną drogą", nastrojowy "Usta me ogrzej", rozimprowizowany "Gdybym był wichrem", udramatyzowany "Co się stało kwiatom" czy najbardziej chwytliwy - i faktycznie najbardziej znany - "Kiedy byłem małym chłopcem". Tym, co je odróżnia od nagrań anglosaskich kapel są oczywiście śpiewane po polsku teksty. Nalepa wielkim wokalistą nie był, wręcz dość bezbarwnym, jednak dobrze czuł tę konwencję. A jeszcze lepiej wyczuł ją Loebl, którego teksty poruszają typowo bluesowe tematy, ale są na tyle sprawnie napisane, że idealnie wpisują się w ówczesne polskie realia.

Siła i znaczenie "Bluesa" tkwią przede wszystkim w tym, że nikomu innemu nad Wisłą nie udało się tak przekonująco zagrać w tym stylu. Tu już nie ma tego dysonansu, jak w dokonaniach Breakoutu z Mirą. Wszystko - muzyka, teksty i wokalna interpretacja - idealnie ze sobą współgra, wpisuje się w konwencję. Co więcej, połączenie tej typowo anglosaskiej estetyki z polskojęzycznymi tekstami wypada zaskakująco naturalnie. Patrząc na "Blues" z szerszej perspektywy, jest to granie wtórne i nieistotne, natomiast ograniczając się do polskiej muzyki - trudno byłoby wskazać lepszy album z takim klasycznym rockiem bez artystycznych ambicji. Nawet późniejszy Breakout bez Miry, czyli albumy "Karate" i "Kamienie", to już tylko powtórka z mniej wyrazistym materiałem.

Ocena: 7/10

4/10 dla "Mira"

Zaktualizowano: 4.2026

---

Breakout - "Blues" (1971)

1. Ona poszła inną drogą; 2. Kiedy byłem małym chłopcem; 3. Oni zaraz przyjdą tu; 4. Przyszła do mnie bieda; 5. Pomaluj moje sny; 6. Usta me ogrzej; 7. Gdybym był wichrem; 8. Co stało się kwiatom; 9. Dzisiejszej nocy

Skład: Tadeusz Nalepa - wokal i gitara; Dariusz Kozakiewicz - gitara; Jerzy Goleniewski - gitara basowa; Józef Hajdasz - perkusja; Tadeusz Trzciński - harmonijka
Producent: Janusz Urbański

Mira Kubasińska & Breakout - "Mira" (1971)

1. Do kogo idziesz; 2. W co mam wierzyć; 3. Tysiąc razy kocham; 4. Zapytam ptaków; 5. Kwiaty nam powiędły; 6. A miałeś przyjść; 7. Byłeś we śnie tylko; 8. Luiza; 9. Miałam cały świat

Skład: Mira Kubasińska - wokal; Tadeusz Nalepa - gitara, dodatkowy wokal; Jerzy Goleniewski - gitara basowa; Jan Mazurek - perkusja; Włodzimierz Nahorny - flet i saksofon; Tadeusz Trzciński - harmonijka
Producent: Janusz Urbański

---