11 maja 2016

[Recenzja] Beck, Bogert & Appice - "Beck, Bogert & Appice" (1973)



Gdy w 1972 roku doszło do rozpadu zespołów The Jeff Beck Group i Cactus, w końcu stała się możliwa planowana od dawna współpraca Jeffa Becka z Timem Bogertem i Carminem Appicem. Składu nowej grupy dopełnili klawiszowiec Max Middleton i wokalista Kim Milford. Tego ostatniego po ledwie sześciu występach zastąpił Bobby Trench, który także wkrótce zrezygnował, podobnie jak Middleton. Beck, Bogert i Appice zdecydowali się kontynuować działalność we trójkę. Obowiązki wokalne podzieli między siebie, przy czym głównym wokalistą został perkusista. A klawisze nie miały odgrywać w ich muzyce większej roli, więc wystarczyła pomoc sesyjnych muzyków. Pod koniec roku zespół rozpoczął nagrywanie swojego debiutanckiego - i, jak się miało wkrótce okazać, jedynego - albumu studyjnego. Longplay, sygnowany po prostu nazwiskami muzyków, ukazał się wiosną 1973 roku.

Album rozpoczyna od dwóch świetnych, hardrockowych czadów - bardziej zadziornego "Black Cat Moan" i bardziej przebojowego "Lady". Oba charakteryzują się intensywną, gęstą grą sekcji rytmicznej, oraz porywającymi popisami Becka. Znacznie różnią się natomiast w warstwie wokalnej - w pierwszym mamy szorstki wokal Becka, w drugim subtelniejszy śpiew Appice'a. Chwilę wytchnienia przynosi ballada "Oh to Love You", w której istotną rolę odgrywają brzmienia klawiszowe (za które odpowiada były muzyk Cactus, Duane Hitchings) i urocze harmonie wokalne. A zaraz potem rozbrzmiewa najbardziej porywający fragment longplaya - "Superstition", wyróżniający się bardzo funkową grą Bogerta i Appice'a, elektryzującymi popisami Becka, oraz niesamowicie chwytliwą, uzależniającą melodią. Tym razem w roli głównego wokalisty wystąpił basista, którego wysoki głos dobrze pasuje do klimatu utworu. Ciekawa jest historia tej kompozycji. Została napisana przez Steviego Wondera specjalnie dla Becka, w podziękowaniu za jego udział w nagraniu "Lookin' for Another Pure Love" z albumu "Talking Book". Twórca szybko jednak pożałował decyzji oddania tak dobrej kompozycji i nagrał własną wersję, umieścił ją na wspomnianym albumie i wydał jako pierwszy promujący go singiel. Z powodu opóźnień z premierą "Beck, Bogert & Appice", to właśnie wersja Wondera została wydana jako pierwsza, co rozczarowało Becka, który sam liczył na odniesienie sukcesu dzięki "Superstition".

Druga strona albumu to przede wszystkim dwie urocze ballady: rozpoczynająca ją "Sweet Little Surrender" - wyróżniająca się brzmieniami akustycznymi i niemal gospelowym refrenem - oraz kończąca ją "I'm So Proud" (z repertuaru Curtisa Mayfielda) - z początku bardzo subtelna, ale w finale ożywiona ostrzejszą gitarową solówką. Z trzech pozostałych utworów najlepsze wrażenie robi ciężki "Livin' Alone", o luźniejszej, niemal jamowej strukturze. Całkiem niezły jest także funkujący "Lose Myself with You". Słabiej na tle całości wypada natomiast nieco zbyt prosty, rock and rollowy "Why Should I Care" (choć solówka Becka jest, jak zwykle, wyśmienita).

"Beck, Bogert & Appice" to w sumie bardzo dobry album, ze zróżnicowanymi kompozycjami i świetnym wykonaniem. Osobiście uważam go za ciekawszy od twórczości Cactus, zaś bliski najlepszych dokonań The Jeff Beck Group. Jeśli ktoś jeszcze nie zna tego materiału, koniecznie powinien jak najszybciej nadrobić zaległości.

Ocena: 7/10



Beck, Bogert & Appice - "Beck, Bogert & Appice" (1973)

1. Black Cat Moan; 2. Lady; 3. Oh to Love You; 4. Superstition; 5. Sweet Sweet Surrender; 6. Why Should I Care; 7. Lose Myself with You; 8. Livin' Alone; 9. I'm So Proud

Skład: Jeff Beck - wokal (1), gitara; Tim Bogert - wokal (4,6,7), bass; Carmine Appice - wokal (2,3,5,8,9), perkusja i instr. perkusyjne
Gościnnie: Duane Hitchings - pianino i melotron (3); Jimmy Greenspoon - pianino (5); Danny Hutton - dodatkowy wokal (5)
Producent: Don Nix, Jeff Beck, Tim Bogert i Carmine Appice


2 komentarze:

  1. Pozwolę sobie odkopać starą recenzję, bo mam ważne pytanie:) Pojawi się kiedyś na blogu twórczość Vanilla Fudge?

    OdpowiedzUsuń

Pytania niezwiązane z powyższym tekstem nie będą publikowane, ale jeśli uznam je za ciekawe, umieszczę odpowiedzi na nie na stronie "FAQ / Q&A".