9 lutego 2014

[Recenzja] John Lennon - "John Lennon/Plastic Ono Band" (1970)



John Lennon był drugim Beatlesem (po George'u Harrisonie), który nagrał coś na własny rachunek (singiel "Give Peace a Chance" z lipca 1969 roku), ale ostatnim, który dorobił się pełnoprawnego solowego debiutu. "John Lennon/Plastic Ono Band" ukazał się dopiero w grudniu 1970 roku (tego samego dnia wydany został także bliźniaczy "Yoko Ono/Plastic Ono Band"). Wcześniej Lennon nagrał trzy eksperymentalne płyty, sygnowane wspólnie z Yoko Ono. Na szczęście, szybko zatęsknił za bardziej konwencjonalną muzyką, czego pierwszym objawem - nie licząc singli - był koncertowy album "Live Peace in Toronto 1969" wydany równo rok przed studyjnym debiutem. Towarzyszył mu na nim zespół Plastic Ono Band, złożony z gitarzysty Erica Claptona, basisty Klausa Voormanna i perkusisty Alana White'a (co ciekawe, cała trójka wystąpiła chwilę później także na "All Things Must Pass" George'a Harrisona).

Przed przystąpieniem do nagrania "John Lennon/Plastic Ono Band" skład Plastic Ono Band zdążył się znacząco zmienić - nie było już w nim Claptona i White'a, doszedł natomiast Ringo Starr. Obecność perkusisty Beatlesów nie oznacza jednak, że jest to płyta brzmiąca beatlesowsko. Wyjątek stanowią dwa utwory. Krótki, niespełna dwuminutowy "Hold On", budzący skojarzenia z utworem "Sun King" z albumu "Abbey Road", za sprawą podobnego klimatu i użycia gitarowego efektu tremolo. A także "Look at Me", napisany jeszcze w czasach "Białego albumu". Ciężko jednak szukać na tym albumie bogatych harmonii wokalnych, a i pod względem muzycznie jest dość prosto, wręcz surowo (choć nie jest to ascetyzm solowego debiutu Paula McCartneya). Co może dziwić, jeśli wziąć pod uwagę, że współproducentem longplaya jest Phil Spector, twórca tzw. "ściany dźwięku". W aranżacjach dominującym instrumentem często jest pianino (np. "Mother", "Love", "God") lub gitara akustyczna ("Working Class Hero", "Look at Me"), z odpowiednio stonowaną grą sekcji rytmicznej lub jej brakiem. Choć nie brakuje też bardziej dynamicznych kawałków, z przybrudzonym brzmieniem gitary i mocniejszym rytmem ("I Found Out", "Well Well Well").

Jeszcze bardziej od beztroskich piosenek Beatlesów odbiega warstwa tekstowa albumu. Lennon rozlicza się tutaj ze swoją przeszłością, śpiewa o porzuceniu przez rodziców ("Mother", "My Mummy's Dead") czy o utracie ideałów ("God"). Czuć w tych utworach szczere emocje, zaangażowanie. Ich depresyjny nastrój naprawdę porusza. John dotyka tu także problemów społecznych, czego najlepszym przykładem dotyczący różnic klasowych "Working Class Hero", kojarzący się z twórczością Boba Dylana. Tutaj akurat pojawia się całkiem nośna melodia i utwór mógłby być radiowym hitem, gdyby nie dosadny tekst, w którym Lennon nie przebiera w słowach. Na albumie nie brakuje jednak lżejszych tekstowo utworów, jak optymistyczny "Hold On", czy przepiękne ballady "Love" i "Look at Me".

Ocena: 8/10



John Lennon - "John Lennon/Plastic Ono Band" (1970)

1. Mother; 2. Hold On; 3. I Found Out; 4. Working Class Hero; 5. Isolation; 6. Remember; 7. Love; 8. Well Well Well; 9. Look at Me; 10. God; 11. My Mummy's Dead

Skład: John Lennon - wokal, gitara, instr. klawiszowe; Klaus Voormann - bass; Ringo Starr - perkusja
Gościnnie: Phil Spector - pianino (7); Billy Preston - pianino (10)
Producent: John Lennon, Yoko Ono i Phil Spector


Brak komentarzy

Prześlij komentarz

Pytania niezwiązane z powyższym tekstem proszę zadawać na stronie Q & A. Komentarze nie na temat będą kasowane.