15 lipca 2016

[Recenzja] "What's Shakin'" (1966)



"What's Shakin'" to kompilacja wydana na wschodzącej fali popularności blues rocka. Odpowiedzialna za nią amerykańska wytwórnia Electra Records jeszcze krótko wcześniej zajmowała się wyłącznie muzyką folkową, jednak w 1965 roku zakontraktowała bluesowy The Paul Butterfield Blues Band, a po jego sukcesie zaczęła szukać podobnych zespołów. Niemal udało jej się podpisać kontrakt z The Lovin' Spoonful, zanim muzycy ostatecznie wybrali inną ofertę. Wcześniej zarejestrowali jednak kilka utworów dla Electry. Ponieważ wytwórnia miała też kilka niewykorzystanych nagrań The Paul Butterfield Blues Band, pojawił się pomysł wydania składanki z materiałem obu tych grup. Starczyło też miejsca dla innych wykonawców - dorzucono po jednym utworze Ala Koopera i Toma Rusha, a całości dopełniło kilka kawałków brytyjskiej grupy The Powerhouse.

Ten ostatni zespół powstał praktycznie na zamówienie wytwórni, która właśnie otwierała swoje biuro w Londynie i rozglądała się za lokalnymi wykonawcami. Gdy trafili na niejakiego Paula Jonesa, wówczas wokalistę i harmonijkarza zespołu Manfreda Manna, zaproponowali mu stworzenie grupy, w skład której mieliby wchodzić czołowi brytyjscy muzycy bluesowi. Jonesowi udało się pozyskać takie wchodzące sławy, jak Eric Clapton, Jack Bruce i Steve Winwood. Propozycję otrzymał także Ginger Baker, lecz odmówił lub miał inne zobowiązania, w rezultacie czego stanowisko perkusisty objął Pete York (wówczas występujący, razem z Winwoodem, w The Spencer Davis Group). Składu dopełnił pianista Ben Palmer. Zespół z założenia miał być efemerydą, której jedynym celem było nagranie kilku utworów na planowaną kompilację Electry. Muzycy zarejestrowali cztery utwory, z których wykorzystane zostały trzy (czwarty, określany jako "wolny blues", do dziś nie został wydany). Wśród nich znalazła się własna kompozycja "I Want to Know" - przyjemny bluesrockowy kawałek z wiodącą rolą harmonijki i niezłym, choć oszczędnym solem Claptona - a także covery "Crossroads" Roberta Johnsona i instrumentalnego "Steppin' Out" Memphisa Slima. Pierwszy z nich zagrany jest z podobną energią, co późniejsza wersja Cream, jednak Eric zamiast porywających solówek gra tylko partię rytmiczną, zaś prym wiedzie harmonijka. Gitarzysta może się wykazać za to w drugim coverze, prowadzonym jego fantastyczną solówką. Co ciekawe, zaledwie kilka tygodni wcześniej Clapton nagrał ten utwór razem z Johnem Mayallem na słynny album "Blues Breakers". Tamtejsza wersja jest nieco cięższa i wzbogacona brzmieniem dęciaków; natomiast w tutejszej uwagę przyciągają świetne solowe partie basu Bruce'a.

Z pozostałych wykonawców, jacy pojawiają się na tej kompilacji, najbardziej błyszczy grupa The Paul Butterfield Band,. Wśród jej pięciu utworów znalazły się przeróbki popularnych bluesowych standardów "Spoonful" Howlin' Wolfa i "Good Morning Little Schoolgirl" Sonny'ego Boya Williamsona - choć zagrane bardzo energetycznie, to bliższe pierwowzorów, niż późniejszych, rozimprowizowanych wersji Cream (pierwszego z nich) i Ten Years After (obu utworów). Zespół sięgnął także po mniej popularne - przynajmniej w kręgu rockowych wykonawców - utwory "Off the Wall" Little Waltera i "One More Mile" Jamesa Cottona. Szczególnie dobrze wypada ten ostatni, z porywającymi solówkami Mike'a Bloomfielda. Znalazła się tu także jedna autorska kompozycja grupy, "Lovin' Cup" (później scoverowana przez UFO) - również bardzo udana, oparta na fajnym gitarowym motywie, któremu towarzyszą świetne partie solowe Bloomfielda i Paula Butterfielda na harmonijce. Do najlepszych fragmentów kompilacji zalicza się także utwór Ala Koopera, "Can't Keep from Crying Sometimes", wyróżniający się naprawdę rewelacyjną, chwytliwą melodią. Całkiem przyzwoicie wypada "I'm in Love Again" Fatsa Domino w wykonaniu Toma Rusha. Nie przekonują mnie natomiast cztery utwory The Lovin' Spoonful - autorskie "Good Time Music" i "Don't Bank on it Baby", oraz przeróbki "Almost Grown" Chucka Berry'ego i "Searchin'" The Coasters. W przeciwieństwie do pozostałych wykonawców, zespół nie grał blues rocka, a rock and roll. Utworom nie brakuje energii, lecz brzmieniowo są trochę zbyt wygładzone, wręcz popowe. Muzycznie nie ma co prawda tragedii, ale dość kiepsko wypada wokal Johna Sebastiana o nieciekawej barwie i dość irytującej manierze.

"What's Shakin'" jest bardzo interesującym dokumentem początków blues rocka. W chwili wydania album był swego rodzaju przewodnikiem dla początkujących zespołów, chcących grać taką muzykę*. Dziś ma natomiast przede wszystkim wartość historyczną. Dzięki niemu można poznać chociażby najwcześniejsze nagrania The Paul Butterfield Blues Band, albo posłuchać jak Eric Clapton i Jack Bruce grali w przededniu stworzenia Cream. 

Ocena: 8/10

* Aż trzy utwory z tej kompilacji - "Spoonful", "Can't Keep from Crying Sometimes" i "I Want to Know" - zostały rok później scoverowane przez grupę Ten Years After i wydane na jej debiutanckim albumie. Z kolei na swoim trzecim albumie, "Ssssh", zespół umieścił przeróbkę "Good Morning Little Schoolgirl".



Różni wykonawcy - "What's Shakin'" (1966)

1. Good Time Music; 2. Almost Grown; 3. Spoonful; 4. Off the Wall; 5. Can't Keep from Crying Sometimes; 6. I Want to Know; 7. Crossroads; 8. Lovin' Cup; 9. Good Morning Little Schoolgirl; 10. Steppin' Out; 11. I'm in Love Again; 12. Don't Bank on It Baby; 13. Searchin'; 14. One More Mile

The Lovin' Spoonful (utwory 1,2,12,13):
Skład: John Sebastian - wokal i gitara; Zal Yanovsky - gitara; Steve Boone - bass; Joe Butler - perkusja i instr. perkusyjne
Producent: ?

The Paul Butterfield Blues Band (utwory 3,4,8,9,14):
Skład: Paul Butterfield - wokal i harmonijka; Mike Bloomfield - gitara; Elvin Bishop - gitara; Jerome Arnold - bass; Sam Lay - perkusja i instr. perkusyjne; Mark Naftalin - instr. klawiszowe
Producent: Paul Rothchild i Mark Abramson

Al Kooper (utwór 5):
Skład: Al Kooper - wokal, gitara i instr. klawiszowe; Andy Kulberg - bass; Roy Blumenfeld - perkusja i instr. perkusyjne
Producent: ?

The Powerhouse (utwory 6,7,10):
Skład: Steve Winwood - wokal; Eric Clapton - gitara; Jack Bruce - bass; Pete York - perkusja i instr. perkusyjne; Paul Jones - harmonijka; Ben Palmer - pianino
Producent: Joe Boyd

Tom Rush (utwór 11):
Skład: Tom Rush - wokal i gitara; Al Kooper - gitara; Bruce Langhorne - gitara; Harvey Brooks - bass;  Bobby Gregg - perkusja i instr. perkusyjne; Roosevelt Gook - pianino
Producent: Mark Abramson


Brak komentarzy

Prześlij komentarz