2 maja 2016

[Recenzja] The Who - "Live at the Isle of Wight Festival 1970" (1996)



Po serii nieudanych albumów wydanych w latach 1975-82, muzycy The Who podjęli słuszną decyzję o zawieszeniu działalności zespołu. Odsłuchiwanie i opisywanie tych wydawnictw nie sprawiło mi najmniejszej przyjemności. Na szczęście, w końcu nadeszła pora na zrecenzowanie wydawnictwa, które przypomina czasy największej chwały The Who. "Live at the Isle of Wight Festival 1970" to kompletny zapis występu, który odbył się w październiku 1970 roku - zaledwie dziewięć miesięcy po zarejestrowaniu słynnego "Live at Leeds". Zespół był wówczas w fantastycznej formie, a ówczesne koncertowe ekscesy muzyków przeszły do historii. Repertuar obu występów był bardzo zbliżony, a na "Isle of Wight" powtarzają się wszystkie utwory z winylowego wydania "Live at Leeds". W tym równie porywające wykonania "Young Man Blues", "Summertime Blues", "Substitute" i "Magic Bus". Słabiej wypadł "My Generation" - tutaj o połowę krótszy - za to ciekawsze okazuje się wykonanie "Shakin' All Over", dzięki wzbogacaniu go fragmentami "Spoonful" (utworu Howlin' Wolfa, spopularyzowanego przez Cream) i "Twist and Shout" (kompozycji zapomnianej grupy The Top Notes, pamiętanej dzięki wykonaniom The Isley Brothers i - zwłaszcza - The Beatles).

Poza tymi "powtórkami", otrzymujemy tutaj niemal kompletne wykonanie rock opery "Tommy" (pominięto kilka mniej istotnych dla historii fragmentów), wczesny przebój "I Can't Explain", a także kilka mniej znanych kompozycji. Już na otwarcie pojawia się utwór "Heaven and Hell" - oryginalnie strona B singla "Summertime Blues" (później wersja studyjna została powtórzona tylko na kompilacji "Thirty Years of Maximum R&B"). Jest to dynamiczny kawałek oparty na uwypuklonej partii basu - jak przystało na kompozycję Johna Entwistle'a - wyróżniający się także całkiem melodyjną linią wokalną. Poza tym znalazły się tu trzy utwory, które - zgodnie z zapowiedzią - miały znaleźć się na kolejnym albumie The Who. Czas jednak zweryfikował te plany i ostatecznie nie trafiły one ani na następny ("Who's Next"), ani żaden inny studyjny album zespołu, choć wersje studyjne zostały zarejestrowane (można je znaleźć na różnych kompilacjach lub reedycjach). O dziwo, wszystkie wypadają zaskakująco dobrze. Energetyczny "I Don't Even Know Myself" i łączący delikatne fragmenty z hard rockowym czadem "Naked Eye" biją na głowę wszystko, co zespół stworzył po 1973 roku. Prawdziwą perłą jest natomiast dziesięciominutowy "Water", z ekspresyjnym śpiewem Rogera Daltreya i porywającą grą instrumentalistów o swobodnym, jamowym charakterze.

Niestety, album jako całość nie robi takiego wrażenia, jak wspomniany "Live at Leeds". Tam było tylko sześć utworów, ale za to sama esencja. Tutaj niestety zdarzają się dłużyzny - zwłaszcza podczas wykonania "Tommy'ego" robi się przewidywalnie i momentami nużąco. Tym bardziej, że muzycy podczas tej części koncertu unikają ingerencji w kompozycje i dłuższych solówek lub improwizacji. Osobiście wolałbym, żeby zespół ograniczył się do kilku utworów z tego albumu, za to zaprezentował je w bardziej rozbudowanych wersjach. Mimo wszystko, "Live at the Isle of Wight Festival 1970" portretuje zespół w szczytowej formie, a w repertuarze znalazła się zdecydowana większość najlepszych utworów grupy z wczesnego etapu kariery (mnie do pełni szczęścia brakuje tylko "The Kids Are Alright", "I Can See for Miles" i "The Seeker"). Warto więc sięgnąć po ten materiał.

Ocena: 8/10

PS. Zapis tego występu jest dostępny także na DVD. Na wczesnych wydaniach pomięto utwory "Substitute" i "Naked Eye", dopiero na reedycji z 2004 roku dodano je w formie bonusu. 



The Who - "Live at the Isle of Wight Festival 1970" (1996)

CD1: 1. Heaven and Hell; 2. I Can't Explain; 3. Young Man Blues; 4. I Don't Even Know Myself; 5. Water; 6. Overture; 7. It's a Boy; 8. 1921; 9. Amazing Journey; 10. Sparks; 11. Eyesight to the Blind (The Hawker); 12. Christmas
CD2: 1. The Acid Queen; 2. Pinball Wizard; 3. Do You Think It's Alright?; 4. Fiddle About; 5. Tommy Can You Hear Me?; 6. There's a Doctor; 7. Go to the Mirror!; 8. Smash the Mirror; 9. Miracle Cure; 10. I'm Free; 11. Tommy's Holiday Camp; 12. We're Not Gonna Take It!; 13. Summertime Blues; 14. Shakin' All Over / Spoonful / Twist and Shout; 15. Substitute; 16. My Generation; 17. Naked Eye; 18. Magic Bus

Skład: Roger Daltrey - wokal, harmonijka, instr. perkusyjne; Pete Townshend - gitara, dodatkowy wokal; John Entwistle - bass, dodatkowy wokal; Keith Moon - perkusja i instr. perkusyjne, dodatkowy wokal
Producent: Jon Astley i Andy Macpherson


Brak komentarzy

Prześlij komentarz