24 sierpnia 2015

[Recenzja] The Allman Brothers Band - "Enlightened Rogues" (1979)



W 1976 roku doszło do nieuniknionego rozpadu The Allman Brothers Band. Nieuniknionego, ze względu na pogarszające się stosunki pomiędzy poszczególnymi muzykami. Po rozpadzie niemal wszyscy skupili się na nowych muzycznych projektach: Gregg Allman stworzył The Gregg Allman Band, Dickey Betts powołał do życia Great Southern, a Chuck Leavell, Lamar Williams i Jai Johanny Johanson połączyli siły pod szyldem Sea Level. Dawne urazy dość szybko dały o sobie zapomnieć i już w 1978 roku na kilku koncertach Great Southern gościnnie pojawili się Allman, Johanson i Butch Trucks. Od tego był już tylko krok do reaktywacji The Allman Brothers Band. Jedynie Leavell i Williams nie byli zainteresowani powrotem. W rezultacie zaangażowano dwójkę muzyków z Great Southern: nowym basistą został David Goldflies, zaś zamiast klawiszowca w końcu przyjęto drugiego gitarzystę, Dana Tolera.

Pierwszy album tego składu, "Enlightened Rogues", powstał przy pomocy dawnego współpracownika grupy, Toma Dowda. To z nim jako producentem nagrali swoje najsłynniejsze albumy, "At Fillmore East" i "Eat a Peach" (a także "Idlewild South"). I być może właśnie dzięki niemu, "Enlightened Rogues" pod względem stylistycznym jest właśnie powrotem do tamtych czasów. Czasów, gdy grupa grała (głównie) porywający blues rock i nie traciła czasu na eksperymenty z muzyką country. Co prawda, album nie jest pozbawiony słabszych momentów, ale jako całość wypada ciekawiej od dwóch poprzednich ("Brothers and Sisters" i - zwłaszcza - "Win, Lose or Draw"). Więcej tutaj energii i wyczuwalnej radości z grania.

Początek albumu niestety nie jest zbyt zachęcający. "Crazy Love" to The Allman Brothers Band w najgorszym, najbardziej komercyjnym wydaniu - bardzo banalny kawałek z gościnnym udziałem wokalistki Bonnie Bramlett. Wystarczy dodać, że jest to drugi (po "Ramblin' Man") największy przebój zespołu w Stanach, a sukces komercyjny na tamtejszym rynku muzycznym rzadko idzie w parze z sukcesem artystycznym. Na pewno nie w tym przypadku. "Can't Take It With You" to już utwór znacznie bardziej udany, o surowym, zadziornym brzmieniu i bardzo chwytliwej, ale nie banalnej melodii. Instrumentalny "Pegasus" to z kolei następca takich kompozycji, jak "In Memory of Elizabeth Reed" i "Jessica", niepozbawiony świetnych popisów muzyków, choć momentami nieco się dłużący.

Dalej na albumie pojawiają się dwa covery. "Need Your Love So Bad" (oryginalnie nagrany przez Little Willie'ego Johna) to jeszcze dość zachowawczy wolny blues, ale "Blind Love" (z repertuaru B.B. Kinga) to już porywające, energetyczne granie blues rockowe z fantastycznymi solówkami gitarzystów i Gregga Allmana. "Try It One More Time" wyróżnia się funkową rytmiką, ale utwór przykuwa uwagę przede wszystkim kolejnymi wspaniałymi popisami gitarowymi i dobrą melodią. Opus magnum longplaya stanowi jednak "Just Ain't Easy". Jedyny tutaj utwór autorstwa Allmana (pod wszystkimi pozostałymi, z wyjątkiem coverów, podpisał się Betts). To przepiękna ballada, z fantastyczną, przejmującą, a momentami ocierającą się o soul, partią wokalną Gregga. W warstwie muzycznej dominują organy, ale nie brak i pięknych partii gitar. Balladowo jest także w finałowym "Sail Away". Brzmienie gitar w - naprawdę udanym - wstępie kojarzy się z Jimim Hendrixem, ale później niestety nastrój pryska. Żeński drugi wokal sprawia, że utwór dryfuje raczej w stronę solowych dokonań Erica Claptona, a to bynajmniej nie jest komplement.

Krótka przerwa w działalności i odświeżenie składu wyszło zespołowi zdecydowanie na dobre. "Enlightened Rogues" to, mimo kilku wpadek,  solidny album blues rockowy bez niepotrzebnych eksperymentów. Drążnią jedynie komercyjne zapędy muzyków w "Crazy Love" i "Sail Away", ale cóż - w 1979 roku blues rock nie cieszył się już popularnością, trzeba więc było dorzucić tu trochę banalnego popu, by longplay wszedł do notowań sprzedaży.

Ocena: 7/10



The Allman Brothers Band - "Enlightened Rogues" (1979)

1. Crazy Love; 2. Can't Take It With You; 3. Pegasus; 4. Need Your Love So Bad; 5. Blind Love; 6. Try It One More Time; 7. Just Ain't Easy; 8. Sail Away

Skład: Gregg Allman - wokal i instr. klawiszowe; Dickey Betts - gitara, wokal; Dan Toler - gitara; David Goldflies - bass; Jai Johanny Johanson - perkusja i instr. perkusyjne; Butch Trucks - perkusja i instr. perkusyjne
Gościnnie: Bonnie Bramlett - dodatkowy wokal (1); Jim Essery - harmonijka (2,4,5,7); Joe Lala - instr. perkusyjne (3,5,6); Mimi Hart - dodatkowy wokal (8)
Producent: Tom Dowd


Brak komentarzy

Prześlij komentarz