2 marca 2015

[Recenzja] Jethro Tull - "This Was" (1968)



Dobrze mieć swój własny rozpoznawalny styl. A jeszcze lepiej mieć własne brzmienie, które zapewnia rozpoznawalność nawet gdy gra się w różnych stylach. Jethro Tull bez wątpienia ma swoje charakterystyczne brzmienie. W trakcie swojej ponad czterdziestoletniej działalności, zespół grał w różnych stylach - w tym tak odmiennych, jak np. folk, hard rock i (w latach 80.) synthpop - ale zawsze zachowując wspólny mianownik, którym były charakterystyczne partie fletu - instrumentu nieczęsto spotykanego w muzyce rockowej - w wykonaniu Iana Andersona. To właśnie jego nazwisko często bywa utożsamiane z nazwą zespołu, w czym zresztą nie ma żadnego nadużycia. Anderson bowiem nie tylko odpowiadał za grę na flecie - był także wokalistą i głównym kompozytorem.

A jednak nie od razu był on dominującą postacią w Jethro Tull. Debiutancki album "This Was" jest efektem starcia dwóch silnych osobowości: preferującego folkowe granie Andersona i gitarzysty Micka Abrahamsa, który potrafił stłumić muzyczne fascynacje lidera i narzucić grupie bardziej bluesowy kierunek (za co został wyrzucony jeszcze przed premierą "This Was"). Ich rywalizacja zaowocowała jednak jednym z najbardziej oryginalnych albumów tamtych lat. Wystarczy posłuchać otwierającego go "My Sunday Feeling". Utworu niby typowego dla czasów, kiedy rodził się hard rock, nie odbiegającego od bluesrockowych standardów. A jednak partia fletu czyni go czymś wyjątkowym, innym od dokonań np. Cream, The Jimi Hendrix Experience lub Taste. Natomiast w porównaniu z twórczością Traffic, w której również często pojawia się flet, utwór Jethro Tull jest znacznie cięższy i nie tak psychodeliczny.

Na bluesowych progresjach akordów oparte są także utwory "Some Day the Sun Won't Shine for You", "Beggar's Farm" i "It's Breaking Me Up", a zespół sięga tu także po bluesowy standard "Cat's Squirrel" - w świecie rocka spopularyzowany przez grupę Cream, która dwa lata wcześniej nagrała go na swój debiutancki album "Fresh Cream". Wersja Jethro Tull jest mocniejsza i bardziej porywająca, ale w końcu wiele się zmieniło w muzyce (i technice nagrywania) przez te dwa lata. Wyraźny wpływ Cream - a konkretnie jego koncertowych improwizacji - słychać w instrumentalnym "Dharma for One", w którym każdy z muzyków ma okazję zaprezentować swoje umiejętności. Utwór idealnie nadawał się na występy, ale już na początku lat 70. wyleciał z setlisty (wrócił do niej dopiero po dwudziestu latach i z przerwami był wykonywany do zakończenia działalności grupy w 2011 roku).

Muzycy preferowali wykonywanie innego instrumentala, mniej porywającego "Serenade to a Cuckoo" (z repertuaru jazzmana Rolanda Kirka). To właśnie ten utwór stał się najbardziej znanym fragmentem "This Was", obok zdradzającego wpływy muzyki country "A Song for Jeffrey" (jednego z kilku utworów, które Anderson poświęcił swojemu przyjacielowi Jeffreyowi Hammondowi, który zresztą później został basistą grupy). Ciekawostką jest natomiast utwór "Move on Alone" - jedyny w całej studyjnej dyskografii Jethro Tull, w którym śpiewa ktoś inny, niż Anderson. Zamiast niego, w roli wokalisty wystąpił tutaj Mick Abrahams. Co jednak dziwne, jest to najmniej bluesowy utwór z całego longplaya - "Move on Alone" to prosta popowa piosenka, wzbogacona orkiestrową aranżacją. Najmniej ciekawy fragment całości, obok improwizowanego "Round", który kończy się po ledwie minucie i trzech sekundach.

Z perspektywy czasu można uznać "This Was" za interesującą ciekawostkę, pokazującą jak wyglądały - a właściwie brzmiały - początki zespołu, który później podążył w innym kierunku (aczkolwiek są też tacy, którzy ten etap działalności Jethro Tull uważają za najlepszy). Nie mniej jednak jest to naprawdę solidny debiut, który odświeżył ówczesną scenę rockową, będąc czymś w rodzaju brakującego ogniwa między blues/hardrockowym czadem Cream, a bogatymi aranżacjami Traffic.

Ocena: 7/10



Jethro Tull - "This Was" (1968)

1. My Sunday Feeling; 2. Some Day the Sun Won't Shine for You; 3. Beggar's Farm; 4. Move on Alone; 5. Serenade to a Cuckoo; 6. Dharma for One; 7. It's Breaking Me Up; 8. Cat's Squirrel; 9. A Song for Jeffrey; 10. Round

Skład: Ian Anderson - wokal, flet, harmonijka i pianino; Mick Abrahams - gitara, wokal (4); Glenn Cornick - bass; Clive Bunker - perkusja i instr. perkusyjne
Gościnnie: David Palmer - waltornia, aranżacja orkiestry
Producent: Terry Ellis i Jethro Tull


Brak komentarzy

Prześlij komentarz

Pytania niezwiązane z powyższym tekstem proszę zadawać na stronie Q & A. Komentarze nie na temat będą kasowane.