7 stycznia 2015

[Recenzja] Savoy Brown - "Street Corner Talking" (1971)



Przed nagraniem albumu "Street Corner Talking" ze składu Savoy Brown odeszli Dave Peverett, Roger Earl i Tone Stevens (wkrótce potem, wraz z gitarzystą Rodem Pricem, powołali do życia grupę Foghat). Jedyny "ocalały", gitarzysta Kim Simmonds, musiał zbudować zespół od podstaw. Do nowego wcielenia Savoy Brown udało mu się pozyskać aż trzech muzyków blues rockowego Chicken Shack: basistę Andy'ego Silvestera, perkusistę Dave'a Bidwella, oraz klawiszowca Paula Raymonda (który później zdobył sławę dołączając do zespołu UFO). Składu uzupełnił wokalista Dave Walker - późniejszy członek grup Fleetwood Mac i... Black Sabbath (w składzie tej drugiej był tylko przez kilka miesięcy i nie zarejestrował z nią żadnych studyjnych nagrań). Nowi muzycy w składzie przyczynili się do kolejnej wolty stylistycznej Savoy Brown.

Album "Street Corner Talking" rozpoczyna się od dynamicznego "Tell Mama" - kawałka może trochę topornego, ale zarazem całkiem przebojowego. Mocny, choć raczej przeciętny wokal Walkera idealnie pasuje do ostrych partii gitar. Tym bardziej dziwny wydaje się fakt, że w kolejnym kawałku, "Let It Rock", śpiewa Raymond, radzący sobie w tej roli raczej kiepsko. Muzycznie utwór jest lżejszy od poprzedniego (istotną rolę odgrywa w nim partia pianina), utrzymany w luźnym, rock and rollowym klimacie. To jednak tylko chwilowe uspokojenie, bowiem "I Can't Get Next to You" - cover przeboju The Temptations - przynosi hard rockowe brzmienie gitary i organów Hammonda, a także długie popisy instrumentalne. Jeszcze cięższy okazuje się "Time Does Tell", pomimo raczej funkowej rytmiki i nieco jazzujących fragmentów instrumentalnych; w pamięć najbardziej jednak zapada ekspresyjna partia wokalna Walkera.

Z kolei tytułowy "Street Corner Talking", za sprawą uwypuklonych hammondowych brzmień, przywodzi na myśl Deep Purple - z tym, że kojarzy się przede wszystkim z twórczością składu z Glennem Hughesem i Davidem Coverdalem, który zadebiutował w 1974 roku, a więc trzy lata później... Najdłuższy na albumie, jedenastominutowy "All I Can Do" (z melodią dziwnie podobną do - znacznie późniejszego! - "Hotel California" The Eagles) z początku utrzymany jest w łagodnym klimacie i stopniowo nabiera mocy; w drugiej części dominują długie popisy instrumentalne. Całości dopełnia drugi cover, utworu "Wang Dang Dooodle" napisanego przez Williego Dixona dla Howlin' Wolfa w 1961 roku. To jednak najsłabszy fragment albumu, monotonnie ciągnący się przez ponad siedem minut.

"Street Corner Talking" to dopiero siódmy album Savoy Brown, a nagrany już z czwartym wokalistą. Z każdym z trzech poprzednich zespół prezentował nieco inną muzykę i nie inaczej stało się po tej zmianie składu - być może właśnie na tym longplayu nastąpiła największa zmiana stylistyczna w dotychczasowej karierze zespołu. Jednak kierunek obrany przez to wcielenie Savoy Brown okazał się wyjątkowo ciekawy.

Ocena: 7/10



Savoy Brown - "Street Corner Talking" (1971)

1. Tell Mama; 2. Let It Rock; 3. I Can't Get Next to You; 4. Time Does Tell; 5. Street Corner Talking; 6. All I Can Do; 7. Wang Dang Doodle

Skład: Dave Walker - wokal (1,3-7); Kim Simmonds - gitara, harmonijka; Paul Raymond - instr. klawiszowe, gitara (1), wokal (2); Andy Silvester - bass; Dave Bidwell - perkusja
Producent: Neil Slaven


Brak komentarzy

Prześlij komentarz

Pytania niezwiązane z powyższym tekstem proszę zadawać na stronie Q & A. Komentarze nie na temat będą kasowane.