16 stycznia 2013

[Recenzja] The Doors - "The Soft Parade" (1969)



Czwarty album The Doors jest niezwykle bogaty w aranżacje: instrumenty dęte, smyczkowe... Jednak słuchając "The Soft Parade" można odnieść wrażenie, ze te wszystkie dodatkowe dźwięki mają po prostu odciągnąć uwagę od słabych kompozycji. Niejako potwierdzeniem jest fakt, że to pierwszy album na którym utwory nie zostały podpisane przez cały zespół - firmują je (na zmianę lub wspólnie) Morrison i Krieger. W porównaniu z poprzednimi płytami nie zmienił się tylko głos wokalisty - zazwyczaj wysunięty na pierwszy plan, przez co "The Soft Parade" brzmi raczej jak solowy album Morrisona, a nie dzieło The Doors.

"Tell All the People" otwiera riff grany przez dęciaki, a we zwrotkach wokalowi towarzyszy pianino. Zapamiętywalnej melodii brak. O wiele ciekawszy jest "Touch Me" - dość zadziorne zwrotki, melodyjny, symfoniczny refren i świetne solo saksofonu na zakończenie. Nie ukrywam, że z całej twórczości The Doors właśnie ten utwór lubię najbardziej. Jednak żaden inny z tej płyty nie zbliża się choćby odrobinę do tego poziomu. Pozytywnie wyróżnia się jeszcze tylko "Shaman Blues". To jeden z nielicznych kawałków, gdzie Manzarek i Krieger pozwalają sobie na dłuższe solówki. Inna sprawa, że ten drugi ograniczył się do powtarzania w kółko jednego, krótkiego motywu.

Najbardziej żenującymi utworami są "Easy Ride" i "Runnin' Blue". Ten drugi nawet fajnie się zaczyna, ale zepsuto go folkowymi wstawkami. Słabo wyszła zdominowana przez brzmienia orkiestrowe ballada "Wishful Sinful". Podobnie zresztą jak bardziej tradycyjnie rockowe "Do It" i "Wild Child". Kończący album, 9-minutowy utwór tytułowy w zamyśle był pewnie kolejnym dziełem na miarę "The End" i "When the Music's Over". Składa się jednak z kilku kontrastujących ze sobą części - jedne są świetne, inne kiepskie - które nie tworzą spójnej całości. 

Szkoda, że bardzo udany "Who Scared You" zamiast na album, trafił na stronę B singla "Wishful Sinful". Znaleźć można go jednak na reedycji z 2007 roku, na którą trafił także utwór "Whiskey, Mystics and Men" (po raz pierwszy wydany na kompilacji "Essential Rarities" z 1999 roku), oraz nieznany wcześniej studyjny jam "Push, Push".

Ocena: 6/10



The Doors - "The Soft Parade" (1969)

1. Tell All the People; 2. Touch Me; 3. Shaman Blues; 4. Do It; 5. Easy Ride; 6. Wild Child; 7. Runnin' Blue; 8. Wishful Sinful; 9. The Soft Parade

Skład: Jim Morrison - wokal, instr. perkusyjne; Ray Manzarek - instr. klawiszowe; Robby Krieger - gitara; John Densmore - perkusja
Gościnnie: Harvey Brooks - bass (1-4,7,9); Doug Lubahn - bass (5,6,8); Curtis Amy - saksofon (2); Reinol Andino - kongi; George Bohanan - puzon; Jimmy Buchanan - skrzypce (7); Jesse McReynolds - mandolina; Champ Webb - rożek angielski; Paul Harris - orkiestracja (1,2,7,8)
Producent: Paul A. Rothchild


Brak komentarzy

Prześlij komentarz

Pytania niezwiązane z powyższym tekstem proszę zadawać na stronie Q & A. Komentarze nie na temat będą kasowane.